Christmas days

Περνούσε τις μέρες των διακοπών των Χριστουγέννων με ένα περίεργο αίσθημα. Δεν έβρισκε κάποιο νόημα για να χαρεί, έστω να συγκινηθεί. Χριστός; Ιησούς; Μεσσίας; Τι ήταν όλοι αυτοί; Ήταν ένα και το αυτό πρόσωπο; Έζησαν ή έζησε περί το 0, που χοντρικά αποδίδεται ως έτος γέννησης του; Ή περί το 330 μαζί με την επισημοποίηση του σχετικού δόγματος από την πρώτη οικουμενική σύνοδο; Βοηθά στην αποκρυπτογράφηση του νοήματος η ενασχόληση μας με την ιστορία αυτού του μυθικού ή πραγματικού προσώπου;

Τελικά μετά από πολλή περίσκεψη σκέφτηκε ότι όλο το νόημα βρισκόταν στην ανάγκη της διακοπής. Το συνεχές δημιουργεί ένα τρομακτικό άγχος, μια αδιάπτωτη κακουχία που θυμίζει την κατάσταση ενός κόσμου χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Η διακοπή σημαίνει παύση και μετά επανεκκίνηση, σχηματοποιώντας κατά τον καλύτερο τρόπο τη δόνηση, δηλαδή τον κυματισμό. Σιγή και δράση. Παύση και δημιουργία. Μια γέννηση. Και πριν απ’ τη γέννηση μια περίπτυξη, μια είσδυση μέσα στο απύθμενο χάος, μια ηδονή πόνου, μια κραυγή για ύπαρξη, μια στριγκλιά από γιατί που δεν θα απαντηθούν ποτέ. Και ό,τι γεννιέται θα αναλωθεί και αυτό στην ίδια κραυγή. Όντα γεννημένα για να μη ξέρουν αλλά με την ανάγκη να ξέρουν. Έτσι η υποτιθέμενη γέννηση του Ιησού γίνεται γέννηση του καθενός και τα ερωτήματα του Ιησού γίνονται ερωτήματα του καθενός.

Στη συνέχεια έπεσε στο μυαλό του μια ιδέα που φώτιζε με ένα διαφορετικό τρόπο το νόημα των Χριστουγέννων. Μήπως η ουσία του πράγματος δεν είναι η γέννηση αλλά η διαδικασία που οδηγεί δυνάμει σ αυτήν; Η περίπτυξη, η είσδυση, η ηδονή. Η ηδονή αυτή είναι πραγματική, κανείς δεν την αμφισβητεί. Περίπλοκες λειτουργίες και χημικές ουσίες σε μια μοναδική σύνδραση πετυχαίνουν να συνθέσουν την αίσθηση της ηδονής, το αλχημικό ζητούμενο, τη συνταγή της ευτυχίας. Τι κι αν μετά παρέρχεται; Τη στιγμή που υφίσταται κανείς δεν την αμφισβητεί.

Μια απέραντη διαχρονική καύλα είναι το αίτιο, και η γέννηση είναι το αποτέλεσμα. Αντιστρέφοντας τη σχέση αίτιου και αιτιατού, μπορούμε επιτέλους να νοηματοδοτήσουμε τη ζωή μας μέσω του αιτίου, της απέραντης ηδονής της ένωσης, μιας ένωσης που διατρέχει όλο το κορμί μας, όλες τις αισθήσεις μας, όλη τη ψυχική μας υπόσταση, όλη τη διανοητική μας ενέργεια.

Η υποκειμενικότητα του αντικειμενικού και η αντικειμενικότητα του υποκειμενικού

Καθώς όλα δεν μπορούν παρά να βιωθούν συγκριτικά, η ευτυχία, η ηδονή, η ευχαρίστηση ή η δυστυχία, ο πόνος, η δυσαρέσκεια στο τώρα χαρακτηρίζονται ως τέτοια σε σχέση με τις καταστάσεις του ίδιου ατόμου στο πριν. Ακόμη και μια μικρή βελτίωση της υγείας ενός αρρώστου τον κάνει να νοιώθει ευτυχισμένος, ακόμη και αν η συνολική εικόνα του είναι δραματική. Ακόμη και μια μικρή αναποδιά στη ζωή ενός δισεκατομμυριούχου, τον κάνει προσωρινά δυστυχή, παρόλο που η παραμικρή σύγκριση με τον οποιοδήποτε κοινό θνητό θα έπρεπε να τον κάνει να ωχριά από τύψεις. Όλα αυτά είναι ενστικτώδεις ψυχικές αντιδράσεις, όσο η συνείδηση είναι ένα σπάνιο φαινόμενο στη φυλή των ανθρώπων.

Βομβαρδισμός εννοιών και πεποιθήσεων δημιουργούν ένα νέφος αντιλήψεων μες στο οποίο κολυμπά ο τυπικός άνθρωπος. Οι αντιλήψεις του ιδίως για το σεξ και τον θάνατο σπάνια απέχουν από τον μέσο όρο της εκάστοτε εποχής σε μια συγκεκριμένη γωνιά του κόσμου. Οι γυναίκες που λαχταρούν να κοιμηθούν με ένα άντρα μόνο και μόνο για την ηδονή μιας νύχτας είναι πόρνες, ενώ το αντίστοιχο στους άντρες τους κάνει περήφανους για τις δυνάμεις τους και τους καθιστά σημείο αναφοράς. Ο άνθρωπος που πεθαίνει μόνος σ ένα νοσοκομείο με μια αποκλειστική στο προσκεφάλι, καθώς είναι βάρος ακόμη και στους κοντινότερους συγγενείς του, κάνει μια βουτιά κυριολεκτικά στην απόγνωση και τη φρίκη, ενώ ο άνθρωπος που πέθαινε στην αγκαλιά των δικών του σε παλιές εποχές βυθιζόταν σιγά-σιγά σε ένα ωκεανό αποδοχής και αγάπης, ενώνοντας τη ψυχή του παντοτινά με όσους παρέμεναν για λίγο ακόμη σ αυτόν τον πλανήτη, φτιάχνοντας μια αλυσίδα που δεν τέλειωνε ποτέ…