στην αρχή δάκρυσε που την είδε
δεν την ήξερε
μα προσποιήθηκε
στον εαυτό του
ότι γεννήθηκε πριν απ’ αυτήν
σιώπησε αρκετά
δεν υπήρχε χρόνος κατάβασης
μόνο σπήλαια
από αλεσμένους έρωτες
ενσωματώθηκε
στην ίριδα των ματιών της
ξάπλωσε στα κύτταρα της
και κοιμήθηκε εντός της
Έρευνα για τη φύση ή για τη φύση μας;
Προηγείται η φύση γύρω μας ή η φύση του εαυτού μας;
Μετά την Επιστημονική Επανάσταση και τις απανωτές επιτυχίες της επιστήμης, όλοι ένιωσαν πως επιτέλους το πολυπόθητο κλειδί τόσων αιώνων είχε επιτέλους ανακαλυφθεί. Και σε ένα βαθμό βέβαια δεν είχαν άδικο.
Αλλά οι αρχές του εικοστού αιώνα έφεραν στο προσκήνιο τα πρώτα αδιέξοδα. Η Αριστοτελική αρχή της μη αντίφασης έπαψε να ισχύει, καθώς υπήρχαν οντότητες που ταυτόχρονα ήταν σωματίδια και δεν ήταν σωματίδια.
Αλλά το πιο εξωφρενικό, κάτι που υπήρχε εδώ και αιώνες ως ουσιώδες φιλοσοφικό θέμα, αν προηγείται η αντικειμενική πραγματικότητα ή ο υποκειμενικός παρατηρητής, έγειρε, για πρώτη φορά, μέσα στα επιστημονικά συμφραζόμενα, υπέρ του παρατηρητή. Η παρουσία ή όχι του παρατηρητή επηρεάζει την έκβαση των πειραμάτων μικροσκοπικής κλίμακας.
Κι έτσι να που κλείνει ο κύκλος, ή ίσως ξανα-ανοίγει πιο άγρια από πριν.
Γνώθι σαυτόν και γνώσεσθε τους θεούς και το σύμπαν.
Κι εκεί που αρχίσαμε να ελπίζουμε ότι θα γνωρίζαμε τον εαυτό μας μέσα από τον κόσμο, όπως μας πρωτο-έμαθαν οι προ-σωκρατικοί.
ΑΧ, βοήθεια!!!
όταν βαριέσαι τον εαυτό σου
η στιγμή είναι ιερή
συγκαταλέγεσαι
μεταξύ των τεράτων
που εγγυημένα
αυτοαναφέρονται
