καμπύλες που προσποιούνται ευθείες
αδημονίες που ντύνονται έρωτες
κατακόρυφες εκσπερματώσεις συμπλήρωμα της επίμονης βροχής
σχήματα πάσης φύσεως που καταπιέζουν τη μνήμη
ρυθμοί που ερυθριούν εμπρός στην κατωφέρεια των πόθων
εγώ ένα σημείο που χάνεται μες στη πληθώρα των δοκιμών
μια αναίρεση που επιβιώνει μες απ’ το θάνατο
Ένας κόσμος (συνήθως) αφιλόξενος λόγω του αδυσώπητου 2ου θερμοδυναμικού νόμου (?) της αύξησης της εντροπίας. Ένας κόσμος που παράγει κεφάλια, βλαστούς, σύννεφα και διαμάντια για να διαλυθούν κάποτε σε σκόνη. Ένας κόσμος που παράγει δειλά ηδονές μέσα σε ένα συνονθύλευμα παντοίων πόνων. Ένας κόσμος που θέλουμε να τον ζήσουμε μέχρι τέλους, καταναλώνοντας και την τελική ρανίδα ζωτικότητας (σαν τους Γνωστικούς) περιγελώντας έτσι (όσο γίνεται βέβαια…) τον χάροντα ώστε να μην πάρει παρά ένα άδειο πουκάμισο, καθώς όλο το περιεχόμενο θα έχει καταναλωθεί μέχρι εσχάτων με μανία
