Skip navigation

Monthly Archives: Απρίλιος 2007


Δεν υπήρχε καμιά διάκριση ντροπής ή ύφους ανάμεσα στα γενετήσια και τα υπόλοιπα σημεία του σώματος. Άλλοι κάλυπταν μια λωρίδα της κοιλιάς τους, άλλοι τους μηρούς τους, άλλοι το πρόσωπό τους με ένα σκουφί, άλλοι το πέος τους αφήνοντας σε κοινή θέα τους όρχεις ή τους όρχεις τους αφήνοντας σε κοινή θέα το πέος. Άλλες κάλυπταν την πλάτη και τα οπίσθιά τους με ένα φόρεμα σαν χλαμύδα, άλλες τα μάτια τους σαν μασκοφόρες, άλλες τους αστραγάλους τους, άλλες τη πτέρνα τους σαν τον Αχιλλέα, άλλες τα στήθη τους αφήνοντας ακάλυπτες τις ρόγες τους, άλλες το εφηβαίο τους αφήνοντας να ξεπετάγονται ανυπόταχτα τα χείλη τους. Συχνά έβλεπες να κρεμούν απ’ το πέος τους καδένες κι απ’ τα χείλη του αιδοίου τους χαλκάδες. Όλα πλέον ήταν ισότιμα κι ο ερωτισμός που προκαλούσαν σ’ έναν άντρα τα μικρά δάχτυλα των ποδιών των γυναικών ή οι λοβοί των αυτιών τους ή το φούσκωμα της κοιλιάς τους ήταν πολύ μεγαλύτερος από την επίδραση που είχαν πάνω του τα εκτεθειμένα αιδοία τους ή οι στητές σαν μεγάλα σπυριά ρόγες τους. Και αντίστοιχα οι γυναίκες μπορούσαν να διεγερθούν απείρως περισσότερο από τη σχηματοδομή του αντίχειρα των ανδρών ή τη λακκούβα της μέσης τους παρά από τα άχαρα και αυθάδικα προτεταμένα πέη τους.

[απόσπασμα από την Ουτοπία του Charles Ferguson (1780-1843). Μτφρ. Νίκος Ιγνατιάδης. Εκδ. «Αδυναμία»]

ήμουν παιδάκι

πέντε χρονών εκεί γύρω

ήταν άνοιξη τη μέρα της γιορτής μου

πλάγιασα στο τέλος της μέρας

και μια απερίγραπτη ηδονή

με κατέλαβε

που μπορούσα να τη χωρέσω όλη μες στη παλάμη μου

πόσο μακριά είν’ όλ’ αυτά

σαν να χουν συμβεί σε κάποιον άλλον…

κι όμως ήμουν εγώ

παιδάκι

πέντε χρονών εκεί γύρω

Παράδειγμα

ΡΗΓΜΑ (Ρητορική ηθογραφική γενουσιουργός μίξη αρχόντων)

Προσκαλώ (αν έχουν διάθεση) να μου φτιάξουν τέτοιες αναπτύξεις αρκτικόλεκτων οι παρακάτω για τα παρακάτω:

ΜΠΑΓΛΑΜΑΣ (χαρτοπόντικας)

ΤΡΑΓΕΛΑΦΟΣ (αλεπού)

ΟΡΥΜΑΓΔΟΣ (candy-blue)

ΣΚΑΡΙΦΗΜΑ (dr.Uqbar)

ΒΕΛΕΝΤΖΑ (Lady Lilith

ΟΡΝΙΘΟΡΡΥΓΧΟΣ (Padrazo)

ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΑ (Αλεξάνδρα)

αυτή τη μυρωδιά

το χρώμα που διστάζει από σένα

τα μικροσκοπικά ψέματα

που χώνονται στους μανδύες

το διττό φως

που από τύψεις

κύλησε στο σκοτάδι

Σας στέλνω το κείμενο κάποιου που αν και βαρύ ίσως από την άλλη δείχνει και ένα δρόμο απελευθέρωσης

 

…η πτώση περικλείει μια μεταφυσική χαρά, την αγνή άφεση στους δαίμονες που πασχίσουν να μας εκμηδενίσουν, να μας ενώσουν δηλαδή με την αρχαία κοιτίδα, τη γη και τη σάρκα μας…

…κι ο έρωτας φύσει διαβολικός, πάντα ενοχλητικός, αέναος πειρασμός, τοποθετεί μέσα μας τον σπόρο του μάταιου πόθου, ενώ μέχρι τότε όλα είναι τόσο απλά που σχεδόν δεν είναι…

…η πτώση αν και τόσο φυσική σταματά με το δόλωμα της πτήσης, μιας αλλεργίας του είναι…

…και τότε η πτήση αναλαμβάνει την ορμή της πτώσης και το δόλωμα γίνεται δόλος εις βάρος της φύσης και των δαιμόνων που παλαιόθεν την περιτριγυρίζουν…

 

μέσα στο λευκό κιβώτιο

αυτό που δε σβήνει ποτέ

με μαλλιά ανερυθρίαστα

με συναντάς καθημερινά

για να σε απλώσω

χάδι νύχτας

αναίτια ποικιλμένο

 

(καμιά στιγμή μου δεν είναι η τελευταία

και καμιά κίνηση μου δεν είναι αιώνια)

 

«Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος ανεξάρτητος, σαν τον John Wilks, να δεθεί στις αρπάγες ενός τόσο δεσμευτικού έρωτα;»

«Ίσως τελικά αγαπητή μου Έμιλυ η βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να μην είναι η ανεξαρτησία του αλλά η ευτυχία του»

«Η ευτυχία των αδύναμων;»

«Όχι, η ευτυχία των ευτυχισμένων»

«Μα τι έχετε πάθει όλοι και υποκύπτετε στην ψευδαίσθηση του έρωτα;»

«Εσύ έχεις πάθει Έμιλυ που εστιάζεσαι στο ψευδές και έτσι χάνεις την αίσθηση»

 Απόσπασμα από το «Love traps» της Emily Woodstock