Skip navigation

δυο σκελετοί
σε στάση περισυλλογής
θαμμένοι ασβεστόλιθοι
επικλινείς
κι η φύση γύρω τους
χωρίς ίχνος σεβασμού
σε ένα όργιο ζωής

Advertisements

13 Comments

  1. Γιατί να έχει σεβασμό η φύση; Δεν είναι αυτός ο σκοπός της.. σκοπός της είναι να συνεχίζει, να οργιάζει, ακόμα και μέσα στην αποσύνθεση (σκέψου μόνο ότι η ζωή δεν σταματά όταν ένας έρωτας πεθαίνει) -Γιατί το ονόμασες 23;-

  2. Γι’αυτό, ας συμμετάσχουμε στο όργιο της ζωής, όσο είμαστε ζωντανοί. Χωρίς καθυστέρηση, χωρίς αναβολή, με ακόρεστη δίψα.

  3. Η φύση σέβεται. Με τον δικό της τρόπο.

  4. η φύση μπορεί να είναι βουτηγμένη στο θάνατο, αλλά συνεχώς τον ξεπερνάει, τον εκμεταλλεύεται για τα τερτίπια της, ένα απ’ τα οποία είμαστε κι εμείς. μια ευκαιρία είν’ η ζωή μας να δούμε κι αυτή την πλευρά που λέγεται ύπαρξη – την άλλη την είχαμε χορτάσει.
    η/χτ και αίσθ συμφωνώ για το ζήτημα των οργίων
    η/χτ επειδή δεν ξέρω πες εσύ μια ιδέα
    αλεπού πολύ κρυπτικός λόγος

  5. Δεν ξερω γιατι διαβαζοντας το, θυμηθηκα το:»Περι ερωτος και αλλων δαιμονιων» του Μαρκες..
    Ισως το κοριτσι με τα μακρια μαλλια, ισως ο ο τροπος που βιωσε τον ερωτα,ισως απλα να ειναι ο φοβος μου για το θανατο..

  6. Τη θυμάμαι αυτή τη φωτογραφία. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση.
    Κυρίως γιατί επιβεβαιώνει τη θεμελιακή ενότητα που υπάρχει στην καρδιά της φύσης.

  7. Όταν η ζωή σου είναι ένας σκελετός σε στάση περισυλλογής, τότε όλα γύρω σου μοιάζουν με όργια της φύσης , ενώ δεν είναι τίποτα άλλο από ΖΩΗ. Έχουμε ξεχάσει πως γίνεται αυτό.

  8. αλήτισσα & 3pd μαγικός ρεαλισμός λοιπόν
    taradela πολύ ενδιαφέρουσα άποψη που δείχνει τη σχετικότητα των απόψεων αλλά και των πραγματικοτήτων που βιώνουμε

  9. και λίγο πιο κάτω ένα ζευγάρι κάνει έρωτα….
    Μα τι όμορφη αντίθεση αυτή

  10. συμφωνώ blue πάντα στο θάνατο αντιπαρατίθεται ένα ζευγάρι και τον νικά προσωρινά αλλά και πάντα

  11. Έβλεπα μια ταινία σύμφωνα με την οποία όλα καταλήγουν στον αριθμό 23. Όλο το νόημα της ζωής, της ύπαρξής μας… ή αλλιώς 23 χρόνια που οι σκελετοί είναι μαζί και η φύση οργιάζει;;

  12. γιατί όχι;

  13. Στα μάτια μου έχει μείνει αυτή η εικόνα, δεν ξέρω γιατί μου άρεσε τόσο, και τώρα η περιγραφή σου… είναι μάλλον που βλέπω πόσο μου θυμίζει όλους μας, η φύση να οργιάζει, όπως μονάχα εκείνη γνωρίζει και μπορεί, εμείς θαμμένοι στους δικούς μας αστικούς «ασβεστόλιθους» νιώθοντας πως κάτι, κάτι χάνεται μακρυά μας, πάντοτε σε στάση περισυλλογής…
    Μπα μάλλον ευσεβής πόθοι, ξεπλένω τα μάτια μου από τη σκόνη της απέναντι οικοδομής και βλέπω κόσμο σαστισμένο… καθόλου περισυλλογή.
    Κι όμως, όποτε κοιτώ το κομμάτι του ουρανού που μου αναλογεί μες την πόλη, πιέζω τον εαυτό μου να φανταστεί πώς είναι τέτοια ώρα στην Ανταρκτική, πώς στη Σαχάρα, πώς στην Ινδία και τότε νιώθω θαμμένος σκελετός σε στάση περισυλλογής… Τι αληθινή ευτυχία τότε το ταίρι…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: