Skip navigation

Μόλις είχαν χωρίσει. Εκείνος δανείστηκε μια ρητορική κάμερα και στράφηκε προς τη δαιδαλώδη πλαγιά. Ήξερε ότι η ζωή του είχε αλλάξει προς το αρτιότερο. Υπαινίχθηκε στον εαυτό του φαινομενικές επισημάνσεις περί των φόβων, των εγωισμών και των πλήξεων και έκανε ένα μακροβούτι πάνω από την κορυφή του λόφου. Καθώς ανυψωνόταν ερυθρίασε κάτω από το βλέμμα των παχουλών αγγέλων. Δυο απ’ αυτούς μάλιστα, σαφώς θηλυκοί, τον φίλησαν στο στόμα, αφού μείωσαν για μια στιγμή την ταχύτητα της πτήσης τους. Ήξερε ότι η ζωή του είχε τελειώσει. Ίσως μάλιστα να μην είχε καν αρχίσει. Τα είχε προκαλέσει όλα η δυστροπία του χαρακτήρα του. Η γυναίκα που μέχρι εκείνη τη στιγμή μοιραζόταν την κλίνη του άρχισε να διαμοιράζει τα ιμάτια της κι έτσι γυμνή – ολόγυμνη- δινόταν μόνο σε όσους την απωθούσαν. Το θεώρησε χρέος προς τη μνήμη των όσων δεν ευτύχησαν, των όσων δεν ένοιωσαν ανταπόκριση στη ζωή αυτή αλλά και την προηγούμενη [γιατί επόμενη φυσικά δεν υπήρχε]. Ήξερε ότι η ζωή του είχε μπει σε μια αρνητική ή ακόμη και φανταστική διάσταση με τη μαθηματική έννοια των όρων. Τα καφετιά περήφανα άλογα γύρω του δεν είχαν να προσθέσουν τίποτα στη μηδαμινότητα του νοήματος της ζωής του. Το νόημα που είχε βρει πριν 110 μέρες είχε εξαερωθεί και ανακατευόταν με μα μεθυστική μυρωδιά από παπαρούνες. Η γυναίκα που μέχρι εκείνη τη στιγμή μοιραζόταν την κλίνη του ξάπλωσε μόνη της στη μέση της ασφάλτου και το αιδοίο της φαινόταν σαν καταπακτή αποχρωματισμένων αυτοκινήτων. Η νυσταλέα οδύνη που απέπεμπε η ματιά του φασκιώθηκε και έγινε μωρό για να ζητιανεύει στις πύλες των κάστρων. Τα σύννεφα έπαψαν να είναι πια ροδαλά, από τη στιγμή που άρχισαν να εξομολογούνται τον πόθο τους για τις λεηλασίες των απροστάτευτων. Η γυναίκα που μέχρι εκείνη τη στιγμή μοιραζόταν την κλίνη του τοποθέτησε ευλαβικά το κεφάλι της στο άνοιγμα των πόθων της κι εκείνο γλίστρησε με ορμή μέσα στο άνοιγμα κάτω από μια χορωδία στριγκλιών. Ήταν ωραιότερη χωρίς κεφάλι. Τώρα πια μπορούσε να ερωτευθεί. Η άνοδος του σταμάτησε και μετατράπηκε σε μια αχαλίνωτη πτώση. Η ταχύτητα του τρόμαξε τους αγγέλους και τους έκανε να ζητήσουν απ’ το θεό διακοπή των καθηκόντων τους. Ο θεός – που δεν υπήρχε – ρουθούνισε με ορμή στα νύχια των ποδιών τους και τους διόρισε τριαντάφυλλα στην αυλή της μεγάλης θέας, απ’ όπου κυάλια δεμένα σε πελώρια εκκρεμή παρατηρούσαν τις ερωτικές ζήλειες των ανθρώπων και τις μεγέθυναν μέχρι την τελική καταστροφή τους. Η γυναίκα που μέχρι εκείνη τη στιγμή μοιραζόταν την κλίνη του τον ερωτεύτηκε κι έγινε όλη ένα αιδοίο από μέλι. Κι εκείνος έπεσε μέσα της κι έγινε το εσωτερικό της και δεν βγήκε ποτέ από κει. Τα κυάλια δεν είχαν καμιά επίδραση πάνω τους. Ήταν κολλημένοι ο ένας στον άλλον, κυριολεκτικά κολλημένοι…

Advertisements

11 Comments

  1. Βλεπω μια επαναληψη σχεδον εμμονή εμ το «κάθετο στόμα»… κατανοητοτατη και απολύτως σεβαστή! Δεν ξερω γιατι ενιωσα εντελως ηλιθια διαβαζοντας το ποστ σου. Και θυμηθηκα εναν πίνακ του Balthus.Δεν ξερω γιατι, νομιζω θα μπορουσες να γραψεις ενα κειμενο πανω σε καποιον πινακα του.. καλη σου μερα.

  2. Πολύ όμορφο κείμενο μου άρεσε πολύ, μου ήρθαν στα ματια μου εμπρός εικόνες μοναδικές… Αυτή είναι η δύναμη του γραπτού λόγου σε μαγεύει.. σε ταξιδεύει..

  3. Γλαφυρά ρομαντικό, εν μέσω θανάτου και καταστροφής ο έρωτας είναι πάντα συνυφασμένος με την αναγέννηση..
    Την καλημέρα μου..

  4. aub, το κάθετο στόμα, τι ωραία έκφραση. ένοιωσες ηλίθια, δεν καταλαβαίνω γιατί. Ποιόν πίνακα αλήθεια;
    άγνωστη, όλο ήταν μια συρραφή εικόνων που πέρασε από μπροστά μου και με δυσκολία τη συγκράτησα
    αλήτισσα, συμφωνώ βέβαια απολύτως ότι ο έρωτας είναι συνυφασμένος με την αναγέννηση, αλλά δυστυχώς – η άλλη πλευρά του – μπορεί να μεταστραφεί στην απόλυτη καταστροφή

  5. Μάρκο, εδώ ο συνειρμός και η άμεση καταγραφή του έδωσε ένα αποτέλεσμα πολύ πολύ δεμένο, με υπέροχες γοργές εικόνες…

    πολύ καλό το στριφογύρισμα γύρω από «τη γυναίκα που μέχρι εκείνη την ώρα μοιραζόταν την κλίνη του»

    🙂

  6. Ζωή είσαι κι εσύ άνθρωπος των εικόνων

  7. Μου αρέσει και ο τρόπος που παρουσιάζεις τη ζήλια… και την εμμονή μετά το χωρισμό.. Μου είχαν λείψει τα κείμενά σου!

  8. γύρισες με έμπνευση βλέπω!

  9. η/χτ αστα η ζήλεια είναι μεγάλη ιστορία, δημιουργικότατη και καταστροφικότατη
    αλώπηξ εύχομαι δυνατές εμπνεύσεις σε όλους αλλά κυρίως πράξεις

  10. η εκφραση ειναι του Λουί Αραγκον απ΄το βιβλίο του «Le con d’Irene»… οποιοσπδηποτε πινακας του!

  11. aub thnx


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: