Skip navigation

Monthly Archives: Οκτώβριος 2007

η ρήση των ερωτευμένων περί της απολυτότητας και της αφθαρτότητας των αισθημάτων τους είναι λογικά απροσδιόριστη αλλά αυτό-αναφορικά αληθής, καθώς εκείνοι δηλώνουν ειλικρινά τα όσα αισθάνονται.

αν παρ’ ελπίδα διαψευστούν, δεν καθίστανται εκείνοι αναξιόπιστοι, αλλά η φύση των τροποποιητικών διαδικασιών, και ειδικότερα η εισβολή του γίγνεσθαι μέσα στο είναι…

Παγκόσμια μέρα για το περιβάλλον λοιπόν… Με τον Γκορ, τον αντιπρόεδρο των βομβαρδισμών της Γιουγκοσλαβίας να παίρνει το νόμπελ ειρήνης… Με την Ελλάδα κατά-καμμένη (μεγαλύτερες καταστροφές απ’ όσες έχει υποστεί όλη η Ευρώπη μαζί τα τελευταία χρόνια)… Με μας να δαπανούμε τον καθημερινό χρόνο μας με δυο ή και τρεις δουλειές για τα προς το ζην, οπότε πού καιρός για να κάνουμε και κάνα πραγματάκι πέραν απ’ το τομάρι μας…

Μαύρα κι άραχνα λοιπόν τα πράγματα ή μήπως έτσι μας έμαθαν να τα βλέπουμε;

ΠΡΟΤΕΙΝΩ να σταματήσουμε για λίγο αυτή τη ροή που δεν οδηγεί πουθενά, παρά μόνο σε απομονωμένες νησίδες ενός εφιαλτικού κόσμου και να νοιώσουμε για λίγο την ιδιότητα μας ως άνθρωποι, όντα δηλαδή που εκτός από τις δοκιμασμένες καταστροφικές πρακτικές έχουμε και την μαγική δυνατότητα να δημιουργούμε και να συμπαραστεκόμαστε ο ένας στον άλλον, ιδίως όταν στην περίπτωση αυτή ο άλλος είναι το περιβάλλον που μας γεννά και μας ζει, ένας χώρος που πολλαπλασίως τον έχουμε εμείς ανάγκη απ’ ότι αυτό εμάς.

Ας αλλάξουμε λοιπόν τη ματιά μας (που λένε κι οι Ανατολίτες) και ας δράσουμε με μεθοδικότητα (που κάνουν κι οι Δυτικίτες όταν πρόκειται για τα ίδια συμφέροντα) και τότε ποιος ξέρει, ίσως πετύχουμε μια μικρή παράταση λίγο πριν το τέλος που ούτως ή άλλως πλησιάζει, καθώς όλοι ήδη ακούμε τον επιθανάτιο ρόγχο ενός ολόκληρου κόσμου…

 

Μες στο σκοτάδι του φαίνονταν όλα ομοιόμορφα και ίσως αδιαπέραστα. Το ομιχλώδες δεν τον πείραζε, άλλωστε είχε την ειλικρίνεια της πραγματικότητας. Εκείνο που δεν μπορούσε όμως να δεχθεί με τίποτα, ήταν η λεγόμενη ελεύθερη επιλογή.

Το ότι ο Ζορζ επέλεξε να πάει σινεμά εκείνο το βράδυ, ενώ ήταν τόσο κουρασμένος, και όλες οι συνθήκες συνέκλιναν στο να μείνει στο σπίτι και να πέσει νωρίς για ύπνο. Το ότι η Μάρα παραιτήθηκε από τη δουλειά της, ενώ όλα πήγαιναν στην εντέλεια. Το ότι ο Ζοζέφ χαμουρεύτηκε με την Νανά, γλύφοντας όλα τα ευαίσθητα σημεία της, ενόσο βρισκόταν στο αποκορύφωμα του έρωτα του για τη Ελέν. Το ότι η Κριστίν πήρε δέκα κουτιά χάπια και πέθανε μπρος στα έκπληκτα μάτια των φίλων της, την επόμενη μέρα από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και την επιτυχή της εισαγωγή στη Σχολή που πάντα ονειρευόταν.

Επιλογές, επιλογές, επιλογές, όπου καμιά φανερή ή λανθάνουσα παράμετρος δεν μπορούσε να εντοπιστεί.

Του πέρασε τότε από το μυαλό να παρακολουθήσει βήμα προς βήμα μια δική του επιλογή. Η ιχνηλάτηση αυτή ίσως αποδεικνυόταν μαρτυρία και απάντηση στο αιώνιο αλλά άλυτο αυτό φιλοσοφικό ζήτημα. Αν δηλαδή είναι οι συνθήκες που καθορίζουν απόλυτα τις πράξεις μας ή μήπως υπάρχει ένας άγνωστος Χ μέσα μας που κάνει ό,τι γουστάρει. Ποιος Χ; ένας εαυτός πέραν της μηχανικότητας των φυσικών φαινομένων, ένας θεός δηλαδή.

Θα συναντούσε τη Μαρί στο “inside the flat”. Είχε σήμερα αφιέρωμα στους Dreuzen Huffman. Πάει λοιπόν στο γνωστό τους στέκι κι εκεί παριστάνει τον άγνωστο. Η Μαρί δεν καταλαβαίνει το νόημα αυτού του παιχνιδιού. Στην αρχή γελάει, μετά σοβαρεύει, μετά δακρύζει, τέλος αποχωρεί εν μέσω λυγμών. Ο Ζορζ φιλά στο στόμα τον φίλο τους τον Νικ, που δούλευε στο μπαρ, πιάνει ένα ένα τα σφηνάκια που είχε ετοιμάσει και τα αφήνει να πέσουν στο πάτωμα. Ο ήχος του γυαλιού που σπάει τους κάνει όλους να στρέψουν το βλέμμα τους προς αυτόν. Εκείνος κατεβάζει το παντελόνι του, τους δείχνει τ’ αρχίδια του και βγαίνει βρίζοντας.

Τι είχε στη πραγματικότητα συμβεί; Μόλις είδε τη Μαρί, του ήρθε να τρέξει, να την αγκαλιάσει και να τη φιλήσει. Καθώς όμως την πλησίαζε, σκεφτόμενος κατά πόσο δρούσε ελεύθερα εκείνη τη στιγμή, εμφανίστηκε μέσα του η επιθυμία για κάτι ριζικά διαφορετικό. Δε θα της μίλαγε, προσποιούμενος ότι δεν την γνωρίζει. Και στη συνέχεια, όταν την είδε στην αρχή να χαμογελά, μετά τον κοιτάζει αμήχανα και τέλος να τον παρατά μες στα κλάματα, του ήρθε να τη φιλήσει και να της πει ότι όλο αυτό δεν ήταν παρά ένα ηλίθιο αστείο. Και πάλι όμως αναρωτήθηκε αν η κίνηση αυτή πήγαζε ελεύθερα από μέσα του. Όχι, ήταν μάλλον μια κίνηση κλισέ. Κι έτσι γύρισε αλλού το βλέμμα του, μέχρις ότου εκείνη αποχωρήσει. Πλησιάζει τον Νικ για να του ζητήσει μια μπύρα και να του εκμυστηρευτεί την ιδέα του. Ήθελε όμως κάτι τέτοιο πραγματικά; Όχι, αρκετές μπύρες είχε πιει ως τότε, όσο για τις συζητήσεις τους είχαν καταλήξει πια εντελώς ανούσιες, και πάντα για ένα και το αυτό θέμα, τη φύση της γυναικείας επιθετικότητας. Αντ’ αυτού τον φιλά στο στόμα για να του δείξει ότι το απρόσμενο είναι πάντα επί θύραις, μέσω μιας πράξης που μέχρι τότε θα του φαινόταν για τον εαυτό του τουλάχιστον αποκρουστική. Στη συνέχεια, θέλοντας να πάει κόντρα στην πηγαία του ευγένεια, παίρνει ένα ένα τα ποτηράκια με τα σφηνάκια και τα αφήνει έρμαια του νόμου της βαρύτητας. Προς τι αυτό; Για να δείξει ότι τα ποτηράκια δεν έχουν μόνο τη χρηστική αξία που μάθαμε να τους αποδίδουμε, αλλά και μια αξία πιο πρωταρχική, του ίδιου του υλικού τους, της υφής τους (γι’ αυτό πριν τα πετάξει τα χάιδευε και τα περιεργαζόταν με το χέρι του) αλλά και του ήχου που παρήγαγαν όταν αποδομούνταν στην αρχική τους ύλη. Στο τέλος τους δείχνει τα απόκρυφα του, γιατί ήταν μια ημέρα αποκαλύψεων και έπρεπε να λήξει με την κατ΄ εξοχήν αποκαλυπτική πράξη, επιστρέφοντας έτσι στην αρχική κατάσταση της παραδεισένιας αγνότητας, συνοδεύοντας όμως αυτή τη κίνηση με βρισιές, λόγο δηλαδή άμεσο και συναισθηματικά αλληγορικό, μακράν του μεταγενέστερου λόγου, των συμφερόντων και της μνησικακίας.

Γυρίζοντας προς το σπίτι, ένοιωσε απατημένος και παραπλανημένος απ’ τον ίδιο του τον εαυτό. Οι συγκεκριμένες συνθήκες σε συνδυασμό με τις τάσεις και τις προθέσεις που είχαν ωριμάσει μέσα του (που κι αυτές ήταν συνέπεια προηγουμένων εμπειριών αλλά και της συγκεκριμένης γονιδιακής του αυτοτέλειας), ήταν πίσω από τις διάφορες πράξεις του, όσο παρανοϊκές και απρόβλεπτες και να φαίνονταν.

Με το που γυρίζει σπίτι, παίρνει τηλέφωνο τη Μαρί και της λέει ότι είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της και ότι απλά έκανε ένα φιλοσοφικό πείραμα.

«Να πας να γαμηθείς κι εσύ και τα πειράματα σου», του είπε εκείνη και του το έκλεισε κατάμουτρα.

Έτσι εκείνος ένοιωσε ότι ανεξάρτητα από το κίνητρο και τον μηχανισμό των πράξεων, ένα ήταν το απόλυτα βέβαιο: το βάρος των συνεπειών τους.

«Ο κόσμος, μόνο αυτός υπάρχει», σκέφτηκε. «Εμείς δεν είμαστε παρά μια μηδαμινή παρανυχίδα του. Εγώ, θεοί, νόμοι, κίνητρα, ελπίδες, σχέδια, επιθυμίες και έρωτες δεν είναι παρά μεταμφιεσμένες στιγμές μιας αδυσώπητης διάρκειας που απλώνεται σαν ένα συμπαντικό σάβανο πάνω από ένα ιδιότυπο κενό, που καθώς καλύπτεται ταυτόχρονα αποκαλύπτεται».

 

Copyright by Markos-the-Gnostic