Skip navigation

Μες στο σκοτάδι του φαίνονταν όλα ομοιόμορφα και ίσως αδιαπέραστα. Το ομιχλώδες δεν τον πείραζε, άλλωστε είχε την ειλικρίνεια της πραγματικότητας. Εκείνο που δεν μπορούσε όμως να δεχθεί με τίποτα, ήταν η λεγόμενη ελεύθερη επιλογή.

Το ότι ο Ζορζ επέλεξε να πάει σινεμά εκείνο το βράδυ, ενώ ήταν τόσο κουρασμένος, και όλες οι συνθήκες συνέκλιναν στο να μείνει στο σπίτι και να πέσει νωρίς για ύπνο. Το ότι η Μάρα παραιτήθηκε από τη δουλειά της, ενώ όλα πήγαιναν στην εντέλεια. Το ότι ο Ζοζέφ χαμουρεύτηκε με την Νανά, γλύφοντας όλα τα ευαίσθητα σημεία της, ενόσο βρισκόταν στο αποκορύφωμα του έρωτα του για τη Ελέν. Το ότι η Κριστίν πήρε δέκα κουτιά χάπια και πέθανε μπρος στα έκπληκτα μάτια των φίλων της, την επόμενη μέρα από την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και την επιτυχή της εισαγωγή στη Σχολή που πάντα ονειρευόταν.

Επιλογές, επιλογές, επιλογές, όπου καμιά φανερή ή λανθάνουσα παράμετρος δεν μπορούσε να εντοπιστεί.

Του πέρασε τότε από το μυαλό να παρακολουθήσει βήμα προς βήμα μια δική του επιλογή. Η ιχνηλάτηση αυτή ίσως αποδεικνυόταν μαρτυρία και απάντηση στο αιώνιο αλλά άλυτο αυτό φιλοσοφικό ζήτημα. Αν δηλαδή είναι οι συνθήκες που καθορίζουν απόλυτα τις πράξεις μας ή μήπως υπάρχει ένας άγνωστος Χ μέσα μας που κάνει ό,τι γουστάρει. Ποιος Χ; ένας εαυτός πέραν της μηχανικότητας των φυσικών φαινομένων, ένας θεός δηλαδή.

Θα συναντούσε τη Μαρί στο “inside the flat”. Είχε σήμερα αφιέρωμα στους Dreuzen Huffman. Πάει λοιπόν στο γνωστό τους στέκι κι εκεί παριστάνει τον άγνωστο. Η Μαρί δεν καταλαβαίνει το νόημα αυτού του παιχνιδιού. Στην αρχή γελάει, μετά σοβαρεύει, μετά δακρύζει, τέλος αποχωρεί εν μέσω λυγμών. Ο Ζορζ φιλά στο στόμα τον φίλο τους τον Νικ, που δούλευε στο μπαρ, πιάνει ένα ένα τα σφηνάκια που είχε ετοιμάσει και τα αφήνει να πέσουν στο πάτωμα. Ο ήχος του γυαλιού που σπάει τους κάνει όλους να στρέψουν το βλέμμα τους προς αυτόν. Εκείνος κατεβάζει το παντελόνι του, τους δείχνει τ’ αρχίδια του και βγαίνει βρίζοντας.

Τι είχε στη πραγματικότητα συμβεί; Μόλις είδε τη Μαρί, του ήρθε να τρέξει, να την αγκαλιάσει και να τη φιλήσει. Καθώς όμως την πλησίαζε, σκεφτόμενος κατά πόσο δρούσε ελεύθερα εκείνη τη στιγμή, εμφανίστηκε μέσα του η επιθυμία για κάτι ριζικά διαφορετικό. Δε θα της μίλαγε, προσποιούμενος ότι δεν την γνωρίζει. Και στη συνέχεια, όταν την είδε στην αρχή να χαμογελά, μετά τον κοιτάζει αμήχανα και τέλος να τον παρατά μες στα κλάματα, του ήρθε να τη φιλήσει και να της πει ότι όλο αυτό δεν ήταν παρά ένα ηλίθιο αστείο. Και πάλι όμως αναρωτήθηκε αν η κίνηση αυτή πήγαζε ελεύθερα από μέσα του. Όχι, ήταν μάλλον μια κίνηση κλισέ. Κι έτσι γύρισε αλλού το βλέμμα του, μέχρις ότου εκείνη αποχωρήσει. Πλησιάζει τον Νικ για να του ζητήσει μια μπύρα και να του εκμυστηρευτεί την ιδέα του. Ήθελε όμως κάτι τέτοιο πραγματικά; Όχι, αρκετές μπύρες είχε πιει ως τότε, όσο για τις συζητήσεις τους είχαν καταλήξει πια εντελώς ανούσιες, και πάντα για ένα και το αυτό θέμα, τη φύση της γυναικείας επιθετικότητας. Αντ’ αυτού τον φιλά στο στόμα για να του δείξει ότι το απρόσμενο είναι πάντα επί θύραις, μέσω μιας πράξης που μέχρι τότε θα του φαινόταν για τον εαυτό του τουλάχιστον αποκρουστική. Στη συνέχεια, θέλοντας να πάει κόντρα στην πηγαία του ευγένεια, παίρνει ένα ένα τα ποτηράκια με τα σφηνάκια και τα αφήνει έρμαια του νόμου της βαρύτητας. Προς τι αυτό; Για να δείξει ότι τα ποτηράκια δεν έχουν μόνο τη χρηστική αξία που μάθαμε να τους αποδίδουμε, αλλά και μια αξία πιο πρωταρχική, του ίδιου του υλικού τους, της υφής τους (γι’ αυτό πριν τα πετάξει τα χάιδευε και τα περιεργαζόταν με το χέρι του) αλλά και του ήχου που παρήγαγαν όταν αποδομούνταν στην αρχική τους ύλη. Στο τέλος τους δείχνει τα απόκρυφα του, γιατί ήταν μια ημέρα αποκαλύψεων και έπρεπε να λήξει με την κατ΄ εξοχήν αποκαλυπτική πράξη, επιστρέφοντας έτσι στην αρχική κατάσταση της παραδεισένιας αγνότητας, συνοδεύοντας όμως αυτή τη κίνηση με βρισιές, λόγο δηλαδή άμεσο και συναισθηματικά αλληγορικό, μακράν του μεταγενέστερου λόγου, των συμφερόντων και της μνησικακίας.

Γυρίζοντας προς το σπίτι, ένοιωσε απατημένος και παραπλανημένος απ’ τον ίδιο του τον εαυτό. Οι συγκεκριμένες συνθήκες σε συνδυασμό με τις τάσεις και τις προθέσεις που είχαν ωριμάσει μέσα του (που κι αυτές ήταν συνέπεια προηγουμένων εμπειριών αλλά και της συγκεκριμένης γονιδιακής του αυτοτέλειας), ήταν πίσω από τις διάφορες πράξεις του, όσο παρανοϊκές και απρόβλεπτες και να φαίνονταν.

Με το που γυρίζει σπίτι, παίρνει τηλέφωνο τη Μαρί και της λέει ότι είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της και ότι απλά έκανε ένα φιλοσοφικό πείραμα.

«Να πας να γαμηθείς κι εσύ και τα πειράματα σου», του είπε εκείνη και του το έκλεισε κατάμουτρα.

Έτσι εκείνος ένοιωσε ότι ανεξάρτητα από το κίνητρο και τον μηχανισμό των πράξεων, ένα ήταν το απόλυτα βέβαιο: το βάρος των συνεπειών τους.

«Ο κόσμος, μόνο αυτός υπάρχει», σκέφτηκε. «Εμείς δεν είμαστε παρά μια μηδαμινή παρανυχίδα του. Εγώ, θεοί, νόμοι, κίνητρα, ελπίδες, σχέδια, επιθυμίες και έρωτες δεν είναι παρά μεταμφιεσμένες στιγμές μιας αδυσώπητης διάρκειας που απλώνεται σαν ένα συμπαντικό σάβανο πάνω από ένα ιδιότυπο κενό, που καθώς καλύπτεται ταυτόχρονα αποκαλύπτεται».

 

Copyright by Markos-the-Gnostic

Advertisements

20 Comments

  1. καταπιάνεσαι με τα αγαπημένα σου θέματα. έρωτας, σεξ, γυναίκες, αναζήτηση, φιλοσοφία.

    και αυτή τη φορά μ’άρεσε ιδιαίτερα. μου φάνηκες περισσότερο ήρεμος στη γραφή σου.

  2. Το μόνο που μπορω να σου πω, επειδή κατ’ουσιαν ζηλεύω του τύπο αυτον για το θαρρος του είναι ότι, αυτο που ονομαζουμε ελεύθερος εαυτός, απο τι διαολο συγκροτείται; Οι «γνήσιες επιλογε΄ς» μας, οι «δικες μας» επιλογες ποσο δικες μας είναι; Δεν επιλέγουμε ex nihilo, ετσιδεν είναι; Αν σκαλίσεις όλες τις πραξεις σου όπως σκαλίζεις στο κείμενο την πραξη του ήρωά σου, είμαι σίγουρη πως θα εκπλαγείς. Οπως εκλπήσσομαι κι εγώ. Μεγαλο θεμα ανοιγεις.Παντως αν θες υπαρχει το τετρατομο εργο του Joel Feinberg THE MORAL LIMITS OF THE CRIMINAL LAW και απ΄ο,τι θυμαμαι ο τόμος με τίτλο HARM TO SELF καταπιάνεται και με το ζήτημα της αυτονομιας και της αυθεντικότητας του εαυτού. θα στο πω εμ παραδειγμα: Ο κύριος Χ πλούσιος έμπορος, βρισκει τον εαυτό του, λέει, μόνο όταν απομονώνεται στο εξοχικο του και κυνηγαει μανιωδώς μπεκατσες. Το ερώτημα για μενα είναι: το χομπι του αυτο ποσο ελευθερη επιλογη είναι; Πως κατεληξε σ’αυτο; Απαξ και δεχτουμε οτι ο εαυτος μας διαμορφώνεται εντος ενλος ή πολλων πολιτισμικών πλαισίων και οχι εν κενώ, τότε αυτο που λεμε προσωπικη αυτονομία και ελευθερη επιλογή αρχίζει και χανει την καθαρότητά του.Η φιλοσοφική ανθρωπολογία εχει καταφερει ενα ανεπανόρθωτο πλήγμα σ’
    αυτη την ιδέα, νομίζω.Και οχι μονο εγώ…

  3. Δηλαδή, αν δεν είχε πάρει τηλέφωνο τη Μαρί κι είχαν συναντηθεί από κοντά, κινδύνευε να του πετάξει τίποτα στο κεφάλι; 😉

  4. αλεξάνδρα έχεις δίκιο, οι αιώνιες εμμονές μου
    aub έχω πολυ προβληματιστεί πολύ με το ζήτημα. είναι από τα μεγάλα μου ζητήματα. κλίνω υπέρ του ότι δεν υπάρχει ελεύθερη επιλογή, και ότι όλα είναι καθορισμένα, για να μη πώ υπερκαθορισμένα.
    αλώπηξ μα δεν την πήρε τηλ

  5. Είχα τόσον καιρό να σε διαβάσω που εξεπλάγην με το μέγεθος του κειμένου. Τα θέματα εμμονών (δεν είναι μόνο δικές σου) είναι πάντα ένας δυνατός τρόπος. Νομίζω μου άρεσε που φύτεψες στον ήρωα τέτοιες αδυναμίες.

    nicely done!

  6. Mετά τη χθεσινή μας συζήτηση, νομίζω ότι δε θέλω να αναρωτηθώ και να το σκεφτώ άλλο.
    Ισως και μόνο η αποκρυστάλλωση αυτής της ερώτησης, δείχνει έναν λανθάνοντα βαθμό ελευθερίας και είναι εξ ορισμού ανατρεπτική.
    Θέλω να ανιχνεύω και να ικανοποιώ την ανάγκη της κάθε περιόδου και σ’αυτό να εστιαστώ.
    Κυριακάτικα φιλιά.

  7. σας απαντάω ασύρματα απ το θησείο
    breath ναι νομίζω ότι οι αδυναμίες πάντα κάνουν κάποιον πιο ελκυστικό
    αίσθησις είναι πολύ ενδιαφέρουσα η παρατήρηση σου περί λανθάνοντα βαθμού ελευθερίας

  8. Τρομαζω με τους υπερκαθορισμους. Ετσι ανθουν οι θεωρίες συνομωσίας! Και η έλξη που ασκουν οφέιλεται νομιζω ακριβως σ’αυτο. Καποιος θεωρει τον εαυτό του νικητή και σπουδαίο επειδη ακριβως καταφερε να ξεμπλέξει το κουβαρι στο οποιο είναι και αυτος παγιδευμενος.Εϊναι απ΄έξω και κοιταζει σαδιστικα τα υπολοιπα ποντίκια που δεν εχουν επίγνωση της κατάστασής τους… Δεν ξερω. ισως να μην το μαθουμε ποτέ. Η κατοχη της αλήθειας λεει ο Lessing, σε κανει οκνηρό και περήφανο. Αρα, που καταλήγουμε; (Το βιβλίο που σου ελεγα είναι το PRE-RAPHAELITE WOMEN της Jan Marsh(εκδ.PHOENIX ILLUSTRATED,1998), satisfied;

  9. σ ευχαριστώ πολύ aub για τον τίτλο του βιβλίο (over-satisfied)
    τώρα επανέρχομαι στο θέμα μας: εγώ αντίθετα νομίζω ότι ο υπερ-καθορισμός αποκλείει εντελώς τη συνωμοσιολογία, γιατί μια παγκόσμια συνωμοσία προϋποθέτει την ελεύθερη βούληση των ανθρώπων που συνεννοούντια και σχεδιάζουν κάτι από κοινού. Και επίσης δεν μπορεί κάποιος να θεωρεί τον εαυτό του νικητή, γιατί ό,τι είναι δεν θα μπορούσε νάτων κι αλλιώς…
    όσο για το ρητό του Lessing μάλλον είναι πάρα πολύ σωστό

  10. Πάντα πίστευα ( κι εξακολουθώ να πιστεύω ), ότι η μεγαλύτερη ευτυχία του ανθρώπου είναι να έχει επιλογές.
    Ή να μπορεί να τις δημιουργεί!
    Το θέμα είναι, από τι υπαγορεύονται αυτές οι επιλογές, και η ελεύθερη βούληση, κι αν υπάρχει κάτι τέτοιο in the first place!

    Το σίγουρο είναι, ότι ελεύθερη βούληση, όπως έχει διαμορφωθεί η έννοια στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες της αφθονίας, ΔΕΝ υπάρχει!
    Δεν πιστεύω, ότι υπάρχει κάποιο ανώτερο σχέδιο γιαυτό, ή το αντίθετό του…
    Απλά, ο άνθρωπος, στην προσπάθειά του να ξεπεράσει την προσωπική του τραγωδία-είναι το μόνο ον στον πλανήτη, που έχει επίγνωση του πεπερασμένου της ύπαρξής του-καταπιάνεται με την φιλοσοφία, (που λέγαμε και στο προηγούμενο ποστ σου)
    και αφήνει τη ζωή να κυλάει μέσα από τα χέρια του και να χάνεται, χωρίς να τη γευτεί και να την αποθεώνει, όπως τής πρέπει…

  11. Οπως παντα ανατρεπτικος..

  12. λούσυ ωραίο αυτό που λες ή να έχει ή ακόμη και να «δημιουργεί» επιλογές. καλή σκέψη. όσο για τη φιλοσοφία είναι κακή μόνο όταν την παίρνεις πολύ στα σοβαρά. αλλιώς είναι το ωραιότερο ίσως και απολαυστικότερο παιχνίδι.
    αλήτισσα thnx αλλά σημασία έχει στη ζωή τι κάνει κανείς…

  13. Είναι δύσκολο να ανακαλύψεις το μηχανισμό πίσω από το πλοίο που σου δόθηκε για να περάσεις το κανάλι…

  14. Το προηγούμενο σχόλιο είναι δικό μου.

  15. 3pd και πες ότι το περνάμε, μετά;

  16. Νομίζω ότι τελικά η ελευθερία είναι μια πλάνη.. γιατί σχεδόν πάντα αυτό που θα κάνουμε καθορίζεται από τόσους πολλούς παράγοντες που καταντά σκλαβιά. Φυσικά και μόνο η έννοια της ελεύθερης επιλογής, η σκέψη της αρκεί για να μας κάνει να πιστέψουμε ότι είμαστε ελεύθεροι. Όσο για το κανάλι; Νομίζω ότι όταν το περάσουμε αγγίζουμε την πραγματική ευτυχία (έστω και μόνο για λίγο, έστω και αν είναι μόνο για μερικές στιγμές)

  17. Άσε με λίγο να το σκεφτώ…:)

  18. η/χτ ναι ίσως και μόνο το ότι υπάρχει σαν έννοια να λέει πολλά
    3pd χμ για σκέψου

  19. Έχεις διαβάσει το «όλα τα ονόματα» του Ζοζέ Σαραμάγκου; σε όλο το βιβλίο ο Ζοζέ, γραφέας του Γενικού Ληξιαρχείου βρίσκετε αντιμέτωπος με αυτό ακριβώς το θέμα
    ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα; [μιας και το έχω πρόσφατο]

    «[…]Σκεφτόμουν λοιπόν να πέσω για ύπνο, ψέματα, είχα βγάλει τα παπούτσια μόνο, όταν ξαφνικά πήρα αυτήν την απόφαση. Αφού πήρατε μια απόφαση, θα πρέπει να ξέρετε και γιατί την πήρατε, Νομίζω πως δεν την πήρα εγώ, αυτή ήρθε και με πήρε, Τα φυσιολογικά άτομα λαμβάνουν αποφάσεις, δεν λαμβάνονται από αυτές, Μέχρι την Τετάρτη το βράδυ έτσι νόμιζα και εγώ […]»
    Μάλιστα, αυτό το κομμάτι σκεφτόμουν να το ανεβάσω κάποια στιγμή, ακριβώς ως βάση αυτού του προβληματισμού…

  20. πάρα πολύ καλό…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: