Skip navigation

Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2008

baigneuse_accroupie_s.jpg

Η Δροσιά ήταν μια κοπέλα πολύ ευαίσθητη και ταυτόχρονα απίστευτα ανεξάρτητη. Θεωρούσε ότι ήταν γεννημένη σε ένα κόσμο προβληματικό και άδικο, τόσο σε ένα γενικό επίπεδο όσο και ειδικότερα σε ό,τι αφορά τo αιώνιο ζήτημα της ισότητας των φύλων. Δεν ήταν χοντροκομμένη φεμινίστρια· δεν ήθελε να γίνει άντρας στη θέση του άντρα. Πώς να θέλει άλλωστε κάτι τέτοιο, αφού πίστευε ότι το φύλο της ήταν σαφώς ανώτερο από το άλλο, και επομένως δεν επεδίωκε κατά κανένα τρόπο να καταστείλει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Αρμονική στη κίνηση, με μια έμφυτη θηλυκότητα, την οποία συνήθως έκρυβε κάτω από ένα αστείο, σχεδόν παιδικό προφίλ, γοήτευε τα άρρενα, χωρίς τις περισσότερες φορές καν να το αντιλαμβάνεται.

Η επικέντρωση στον εαυτό της την έκανε να φαίνεται εγωίστρια, αλλά η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Συνδύαζε την αξιοπρέπεια με μια βαθιά ανάγκη να την αγαπούν και μάλιστα υπερβολικά· μια ανάγκη όμως που είχε για τα καλά πέσει σε χειμερία νάρκη, ελλείψει άξιων λόγου ερεθισμάτων.

Η Δροσιά εκτός των άλλων είχε μια ένθερμη σεξουαλικότητα, υγιή, φυσική θα έλεγα καλύτερα. Μόνο που ως θήλυ θα έπρεπε, σύμφωνα με τα κοινωνικά δεδομένα ακόμη και των προοδευτικότερων ομάδων, να την εκδηλώνει όχι με την άνεση των αρρένων. Το άρρεν, ως γνωστόν, όταν καυλώνει μπορεί να γυρίζει τα μπαράκια και να κάνει γνωριμίες της μιας νύχτας ή καλύτερα της μιας ώρας κι αυτό όχι μόνο δε φανερώνει αναισθησία αλλά απεναντίας ζωτικότητα και δύναμη. Το θήλυ, αν λόγω καύλας γνωρίσει κάποιον για να γαμηθεί κι έτσι να νιώσει από ανακούφιση από το στρες έως και ηδονή, τότε είναι στην καλύτερη περίπτωση εύκολη και στη συνηθέστερη πουτανάκι τουλάχιστον εύκολη και συνήθως πουτανάκι· τέλος πάντων μια κοπέλα που δεν έχει νόημα να την παίρνεις και πολύ στα σοβαρά. Πράγματι μια τέτοια ζωτικότητα εκλαμβάνεται από τα άρρενα ως μια αδιάπτωτη απειλή για την ηρεμία και την ασφάλεια τους. Κι ας έχουν περάσει εποχές σαν του Μπέρκλεϋ ή του Μάη του 68, και φιλοσοφίες και πρακτικές σαν του Βίλχελμ Ράιχ.

Μόνο κοπέλες σαν τη Δροσιά δεν υπολόγιζαν όλα αυτά τα κοινωνικά δεδομένα. Ήταν τόσο συνεπής με τον ψυχισμό της και τις ανάγκες της που είχε καταφέρει να χειρίζεται τη σεξουαλικότητα της με αποτελεσματικότητα και αυτάρκεια. Ικανοποιούσε τις ερωτογόνες ζώνες της όπως θα το έκανε και ένα άρρεν, το οποίο όμως θα είχε και τη σιωπηρή συγκατάθεση του περίγυρου· δηλαδή κυρίως μόνη και δευτερευόντως συνευρισκόμενη με αμοιβαία ηδονή με κάποιον που θα την είλκυε σε ένα τουλάχιστον βασικό επίπεδο σε μια ώρα ανάγκης.

Όχι ότι δεν ερωτευόταν. Αλλά σε κάθε περίπτωση είτε έμενε στη φαντασία της από ντροπή να το εκφράσει καθώς ένοιωθε ότι είχε μικρές πιθανότητες επιτυχίας και έτσι θα θιγόταν η αξιοπρέπεια της, είτε δεν έβρισκε την ένθερμη ανταπόκριση που επιθυμούσε κι έτσι το σταματούσε εν τη γενέσει, είτε την πρόδιδε ο κάποιος με τον οποίο κάτι είχε ξεκινήσει κι αυτό δημιουργούσε μέσα της τέτοια υπαναχώρηση στην εσωστρέφεια και την αυτάρκεια που θεωρούσε τις μόνιμες σχέσεις από αφελή ουτοπία έως υπέρτατη βλακεία.

Συνάντησα χτες τη Δροσιά και είχαμε τον παρακάτω διάλογο:

Δ: Πόσες φορές διάνυσες τον ίδιο δρόμο την ίδια μέρα;

Μ: Τον ίδιο δρόμο, εννοείς μια συγκεκριμένη οδό, η οποία στην ευθεία της προέκταση, μπορεί να αναφέρεται και με διαφορετικά ονόματα;

Δ: Γιατί όχι; Μπορούμε μάλιστα να θεωρήσουμε ως ευθεία προέκταση ακόμη και την απόκλιση το πολύ 11 μοιρών.

Μ: Οκ. Απ’ ότι θυμάμαι, 4,5 φορές.

Δ: όπου το μισό;

Μ: Είχα κουραστεί. Δε πήγαινε άλλο. Κι έτσι την τελευταία φορά έκανα μόνο το μισό.

Δ: Ο δρόμος που διάνυσες ήταν η πραγματικότητα Νο.9, νομίζω. Και για να περάσεις σε μια άλλη πραγματικότητα ενός άλλου αριθμού ή ακόμη και σε μια φαντασία, πρέπει να τον διαβείς καμπυλωτά, εσωτερικά, διαρθρωμένα, σε συνάρτηση με κάτι άλλο.

Μ: Σε συνάρτηση με το θάνατο… Εγώ νομίζω ότι αυτή η τρομακτική διαδρομή ήταν μες στο μυαλό μου, κι ότι με οδήγησε στη φαντασία Νο.13, τη φαντασία του θανάτου, ακολουθώντας την συμβολική αρίθμηση της ταρό…

Δ: Ώστε ήσουν σε μια φαντασία; Και τότε εγώ πώς σε παρατηρούσα; Δεν μπορεί να ήσουν μες στο μυαλό σου, γιατί τότε εγώ πού ήμουν;

Μ: Μες στο μυαλό μου κι εσύ, υποθέτω. Εγώ πάντως αν ήμουν μες στο μυαλό σου, θα ήμουν στη φαντασία Νο.6, του έρωτα, ακολουθώντας και πάλι τους συνειρμούς της ταρό…

Δ: Τι θες να πεις;

Μ:  Θα ήμουν φοβερά ερωτευμένος μαζί σου, και θα το έκανα με ένα τρόπο που θα σου ταίριαζε αφού θα ήμουν μες στο μυαλό σου.

Δ: Θα μου ταίριαζε να με παρατηρείς στα στήθη…

Μ: Μα τότε όλα μετά θα ήταν αναπόφευκτα.

Δ: Μόνο αν εγώ το ήθελα. Μην ξεχνάς πως θα ήσουν μέσα στο δικό μου μυαλό.

Μ: Αλήθεια, θα το ήθελες;

Δ: Αν επισκεπτόσουν το μυαλό μου τώρα αυτή τη στιγμή, θα έβλεπες ότι θα το ήθελα πάρα πολύ.

Μ: Θα είχε σημασία άραγε να το θέλω κι εγώ;

Δ: Μικρή για μένα, μεγάλη για σένα.

Μ: Μικρή για σένα;

Δ: Μικρή ναι, γιατί θα το θεωρούσα σαν δημιούργημα του δικού μου μυαλού.

Μ: Μπορεί να έχεις και δίκιο.

Δ: Εκτός κι αν έχεις εσύ δίκιο, κι είμ’ εγώ μες στο μυαλό σου. Ποιος ξέρει;

Μ: Ας κάνουμε ένα πείραμα.

Δ: Ναι…

Μ: Είσαι τόσο ευαίσθητη όσο νιώθω;

Δ: Και όχι μόνο

Μ: Είσαι σκληρή και βίαιη μέχρι τα άκρα;

Δ:Ναι αυτό σίγουρα.

Μ: Περίγραψε μου τα άκρα σου.

Δ: Έχω αυτοκτονήσει 3 φορές. Και τις 3 φορές πέτυχα.

Μ: Και τότε πώς είσαι μπροστά μου;

Δ: Δεν είμαι μπροστά σου. Μην ξεχνιέσαι. Είσαι μες στο μυαλό μου ή είμαι μες στο μυαλό σου.

Μ: Τότε μάλλον … εφόσον … καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Τότε μάλλον είσαι μες στο μυαλό μου.

Δ: Βγάζεις πολύ εύκολα συμπεράσματα.

Μ: Τι εννοείς;

Δ: Θυμάσαι με ακρίβεια τη ζωή σου;

Μ: Για να είμαι ειλικρινής έχω κάποια κενά.

Δ: Ένα από αυτά τα κενά ήταν πολύ σοβαρό.

Μ: Συνέβη κάτι που δεν το θυμάμαι;

Δ: Ναι… Γδύθηκα μπροστά σου. Το βλέμμα σου έδειχνε μια επιθυμία τόσο μεγάλη που έφτανε τα όρια της απόγνωσης.

Μ: Και μετά;

Δ: Και μετά κάναμε έρωτα. Είχε σκληρύνει τόσο πολύ το ωραίο αυτό πράγμα που διαθέτετε, που έμπαινε μέσα μου με ένα τρόπο που με διέλυε. Ήθελα πολύ να διαλυθώ. Και το πέτυχες. Δε γαμούσες το μουνί μου. Γαμούσες τα σωθικά μου. Με γαμούσες όλη. Πρώτη φορά επιτέλους είχα γαμηθεί όλη…

Μ: Ήσουν πραγματική;

Δ: Όσο και τώρα…

Μ:Είσαι πραγματική;

Δ: Όσο και τότε…

Μ: Μα πώς δεν το θυμάμαι;

Δ: Γιατί Μάρκο μου, εσύ δεν ήσουν ποτέ πραγματικός. Είσαι μέρος του μυαλού μου και των κυττάρων μου. Είσαι μια επιθυμία μου. Γι’ αυτό μη φοβάσαι. Δε θα με χάσεις ποτέ…

(copyright : Markos the Gnostic)

(Η εικόνα είναι από τον πίνακα Baigneuse Accroupie του William Bouguereau)

Και μια και βρήκα χρόνο για να γράψω το αγαπημένο μου ποίημα μετά από την πρόσκληση της αγαπητής μου Λούσυ…

Che fece …. il gran rifiuto  (Κ.Π.Καβάφης)
 
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό —  εις όλην την ζωή του. 

ένα πλέγμα δύσχρηστων δυνατοτήτων

έναυσμα στις αλαζονικές παρυφές

κάθε εκείνου που αυτοαποκαλείται εαυτός

με δέρμα από ρινίσματα

καλοσύνης και δισταγμού

με την ψευδαίσθηση της παρέμβασης

ενώ όλα είναι όπως ήταν πάντα

με αγκιστρώδεις παρεκβολές

και ασυμπτωτικά ακροφύσια