Skip navigation

Category Archives: historical

 

Jaufre Rudel dies in the arms of Hodierna of Tripoli (MS of troubadour songs, 13C North Italian, Bib. Nat. Française)

Η κόμισσα της Τρίπολης Χοδιέρνα (Hodierna), κόρη του βασιλιά της Ιερουσαλήμ Βαλδουίνου Β’, αδελφή της μετέπειτα βασίλισσας Μελισάνδης και σύζυγος του Κόμη Ραϋμόνδου Β’ της Τρίπολης, ήταν μια γυναίκα ιδιαίτερα δυναμική και ερωτική, η οποία εμπλεκόταν σε σημαντικό βαθμό στα πολιτικά δρώμενα της περιοχής της και ιδιαίτερα στη σύγκρουση της αδελφής της Μελισάνδης με τον γιο της, βασιλιά της Ιερουσαλήμ, Βαλδουίνο Γ’. Είχαν ακουστεί μάλιστα φήμες για ερωτική ζωή πέραν των ορίων του γάμους της, φήμες που έφταναν και στο σημείο να υποψιάζονται ότι η κόρη της Μελισάνδη (ονομασία προς τιμήν της βασίλισσας) ήταν αγνώστου πατρός. Αυτή η φημολογούμενη ή έστω και πραγματική ελευθεριακότητα της είχε σαν αποτέλεσμα κατ’ οίκον περιορισμό από τον ζηλότυπο σύζυγο της, μέχρι που αυτός δολοφονήθηκε από τους Ασασίνους.

Η φήμη της Χοδιέρνα είχε φτάσει μέχρι και τη Γαλλία, όπου ο ονομαστός τροβαδούρος Jaufré Rudel την έκανε το ανυπέρβλητο ερωτικό του ταίρι, στη φαντασία και τα τραγούδια του. Δε δίστασε μάλιστα να λάβει μέρος ακόμη και στη Δεύτερη Σταυροφορία το 1147, για χάρη της. Στο ταξίδι όμως αρρώστησε και με δυσκολία παρέμεινε ζωντανός μέχρι να φτάσει στο λιμάνι της Τρίπολης. Μόλις το έμαθε αυτό η Χοδιέρνα, κατέβηκε απ το κάστρο, τον αγκάλιασε, και τότε, αυτός, ευτυχισμένος που επιτέλους ενώθηκε με την μακρινή του ερωμένη (amor de lonh), άφησε πάνω στην καρδιά της την τελευταία του πνοή.

Οι ρομαντικοί του 19ου αιώνα βρήκαν αυτήν την ιστορία πολύ δυνατή. Έγινε αντικείμενο της ποίησης των Ludwig Uhland, Heinrich Heine, Robert Browning (Rudel to the Countess of Tripoli) και του Giosué Carducci (Jaufré Rudel). Ο Algernon Charles Swinburne επανήλθε πολλές φορές σ’ αυτή την ιστορία, στα The Triumph of Time, The Death of Rudel και το χαμένο Rudel in Paradise (ή αλλιώς The Golden House). Στο The Triumph of Time, περιγράφει την μοναδική αυτή ιστορία ως εξής:

There lived a singer in France of old
By the tideless dolorous midland sea.
In a land of sand and ruin and gold
There shone one woman, and none but she.
And finding life for her love’s sake fail,
Being fain to see her, he bade set sail,
Touched land, and saw her as life grew cold,
And praised God, seeing; and so died he.
Died, praising God for his gift and grace:
For she bowed down to him weeping, and said
“Live”; and her tears were shed on his face
Or ever the life in his face was shed.
The sharp tears fell through her hair, and stung
Once, and her close lips touched him and clung
Once, and grew one with his lips for a space;
And so drew back, and the man was dead.
 

Advertisements