Skip navigation

Category Archives: automatic

Και πάλι στο παιχνίδι των λέξεων όπου με έμπασε η Lady Lilith με τις λέξεις:

Μηδέν, τρίβω, ανεμόσκαλα, επιτήρηση, ωλένη.

 

«Όχι αγαπητέ μου Πιερ, ο έρωτας δεν υφίσταται, πώς να στο πώ, δεν υπάρχει καθόλου, δεν έχει συμβεί ποτέ. Στην αρχή περιδιαβαίνει σαν μύκητας, σαν βακτήριο, σαν ερημίτης. Εισβάλλει ανενόχλητα στην περιοχή της ωλένης, κι από κει, από κύτταρο σε κύτταρο, ανεβαίνει σαν να αναρριχάται πάνω σε μια ανεμόσκαλα μέχρι το μυαλό.

Όχι αγαπητέ μου Πιερ, ο έρωτας δεν υφίσταται. Θυμάμαι εκείνη τη μέρα που γνώρισες την Αντιόπη. Το πρόσωπό της, μου έλεγες, ήταν αποτυπωμένο παντού. Δε σε πίστεψα ποτέ. Ούτε εγώ, ούτε ο Πωλ, ούτε κανείς δεν έβλεπε το πρόσωπό της. Θα σε φοβίσω Πιερ, αλλά η Αντιόπη ήταν ο θάνατος, ο έρωτάς της για σένα ήταν ο θάνατος.

Σε κάτι όμως ήταν λυτρωτική σου έδειξε το μηδέν. Θυμάσαι που επέμενες ότι το μηδέν είναι το κενό; και ότι εφόσον το κενό δεν υπάρχει ούτε και το μηδέν υπάρχει; Κι όμως εκείνη σου έδειξε το μηδέν. Βοηθούσε άλλωστε και το ίδιο της το όνομα.

Μια θάλασσα από συμπλέγματα κι αδυσώπητες επιθυμίες είμαστε Πιερ με συνισταμένη μηδέν, να το μηδέν, να η Αντιόπη, να κι ο έρωτας…

Αυτό αποκλείεται, ούτε να το ξαναπείς.

Δεν είμαστε υπάρξεις υπό επιτήρηση. Δεν είμαστε καν υπάρξεις. Το μηδέν δεν είναι ύπαρξη. Το μηδέν όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά ούτε καν μηδενούται που υποστήριζε ο Χάιντεγκερ.

Το μηδέν δεν, το μηδέν δεν, το μηδέν δεν, ακούς;

Το μηδέν μη, το μηδέν μη, το μηδέν μη.

Είδες που καταλήγουμε από κει που ξεκινήσαμε;

Αν τον τρίβεις κάπου και κάπως τουλάχιστον κάτι αισθάνεσαι, όχι έρωτα, αλλά τουλάχιστον μια ερωτροπίνη θα έλεγα. Πρόσεξε να δεις. Δεν μας νοιάζει αν η ερωτροπίνη αυτή αντισταθμιστεί μετά από μια ώρα από μια αντίθετη ερωτροπίνη. Για την ώρα που τρέχει η ερωτροπίνη υπάρχει, το μηδέν νικιέται έστω για λίγο.

Βλέπεις; Όλα καλά, αρκεί να μη τα εξετάζεις σε μεγάλο χρονικό ορίζοντα. Η διάρκεια όσο μεγαλώνει, γίνεται αδυσώπητη. Μη την εμπιστεύεσαι.

Σε χαιρετώ, σε οριοθετώ, σε πατώ.

Αντιδεοντολογικά

Λυκ»

Advertisements

Ευχαριστώ πολύ τον Uqbar που με έβαλε στο παιχνίδι με τις λέξεις: λαγνεία, φορμόλη, υποχόνδριος, σιγή, αίμα.

 

Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να γευτεί το αίμα της. Ένας σύγχρονος δράκουλας; Κάθε άλλο, ένας συνηθισμένος δάσκαλος σε μια συνηθισμένη πόλη σε μια συνηθισμένη χώρα. Δεν της είχε καν μιλήσει, κι είχε πλάσει μες στη φαντασία του ένα ολόκληρο στόρυ, που υποτίθεται ότι θα ζούσε μαζί της. Είχε καταφέρει μάλιστα να τρυπώσει κρυφά στο κομμωτήριο της και να μαζέψει μια τούφα απ’ τα μαλλιά της, που μόλις της είχαν κόψει. Και μετά για να είναι σίγουρος ότι θα διατηρείτο επ’ άπειρο τη φύλαξε σε ένα άμβυκα γεμάτο φορμόλη.

Είχε αγοράσει τον άμβυκα από ένα στρατιωτικό γιατρό αλχημιστή υποχόνδριο με την καθαριότητα. Πλενόταν, βουρτσιζόταν και χτενιζόταν είκοσι ώρες το εικοσιτετράωρο, και τις υπόλοιπες τέσσερις έκανε λασπόλουτρα σ’ ένα οικόπεδο με βρωμερή λάσπη δίπλα στο στρατόπεδο.

Μια μέρα πέρασε και τον είδε την ώρα που έπαιρνε το λουτρό του η διάσημη θεατρική συγγραφέας Annie Atkinson και την ίδια στιγμή εμπνεύστηκε τον επίλογο που επί χρόνια αναζητούσε για το τελευταίο – και μοναδικό της άλλωστε – έργο.

«Η Ναταλί έστρεψε το βλέμμα της στην καμπή των ποδιών της, κάτω από το γόνατο. Ήταν τέτοια η θέση αυτού του σημείου που πάντα της κρυβόταν. Μόλις το είδε καύλωσε απίστευτα με τον εαυτό της. Μια αδυσώπητη λαγνεία την κυρίεψε, Κι άρχισε να προσπαθεί να φιλήσει τον εαυτό της. Δαγκωνόταν, στράβωνε τα χείλη της, μέχρι που στο τέλος τα κατάφερε. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που μπόρεσε να αυτοφιληθεί, Και μετά, σιγή, μια απέραντη σιγή, όπως τότε που απ’ τα μάτια της γεννιόντουσαν περιδέραια στοργής και οδύνης».

 

Εγώ προτείνω την Candy Blue με τις λέξεις εταίρα, πτώση, αμαρτία, φοίνικας, μυστικό  τον Padrazo με τις λέξεις αυτοκτόνησε, θυσία, βισμούθιο, ορίζοντας, χνώτα και τον Χαρτοπόντικα με τις λέξεις κοιλεντερωτό, αγκώνας, οπισθοδρόμησε, μπρίζα, άντε γαμήσου.