Skip navigation

Category Archives: like-poems

σκάβει γύρω απ’ τον κορμό του

καθώς δεν μπορεί να περπατήσει

κι έτσι σκοτώνει τον εαυτό του

Advertisements

μετά από εκείνην

ο έρωτας γι’ αυτόν

ήταν σαν σαλιγγάρι

χωρίς διαδοχές τοιχωμάτων

ένα απαλό πέρασμα

χωρίς ενοχές και σφιγκτήρες

ωσάν κάτι που δεν υπάρχει

απλωμένο

και παρ’ όλ’ αυτά

χωρίς επιφάνεια

και σαφώς χωρίς τον παραμικρό ήχο

καμπύλες που προσποιούνται ευθείες

αδημονίες που ντύνονται έρωτες

κατακόρυφες εκσπερματώσεις συμπλήρωμα της επίμονης βροχής

σχήματα πάσης φύσεως που καταπιέζουν τη μνήμη

ρυθμοί που ερυθριούν εμπρός στην κατωφέρεια των πόθων

εγώ ένα σημείο που χάνεται μες στη πληθώρα των δοκιμών

μια αναίρεση που επιβιώνει μες απ’ το θάνατο

ένα πλέγμα δύσχρηστων δυνατοτήτων

έναυσμα στις αλαζονικές παρυφές

κάθε εκείνου που αυτοαποκαλείται εαυτός

με δέρμα από ρινίσματα

καλοσύνης και δισταγμού

με την ψευδαίσθηση της παρέμβασης

ενώ όλα είναι όπως ήταν πάντα

με αγκιστρώδεις παρεκβολές

και ασυμπτωτικά ακροφύσια

στην αρχή δάκρυσε που την είδε

δεν την ήξερε

μα προσποιήθηκε

στον εαυτό του

ότι γεννήθηκε πριν απ’ αυτήν

σιώπησε αρκετά

δεν υπήρχε χρόνος κατάβασης

μόνο σπήλαια

από αλεσμένους έρωτες

ενσωματώθηκε

στην ίριδα των ματιών της

ξάπλωσε στα κύτταρα της

και κοιμήθηκε εντός της

όταν βαριέσαι τον εαυτό σου

η στιγμή είναι ιερή

συγκαταλέγεσαι

μεταξύ των τεράτων

που εγγυημένα

αυτοαναφέρονται

δυνητικά

όλα δυνητικά

σαν τη περιδίνηση των βλεφάρων σου

όταν σκέφτεσαι

σε αργές περιστροφικές κινήσεις

ενώ τα σύννεφα

συνέρχονται και συστέλλονται

και εσύ

μου στρέφεις τα νώτα σου

για να σε αγαπήσω εκ νέου

καθώς δονούνται

και χτυπούν

τα φύλλα

ανάμεσα στα δικά μας φύλα

ενώ πριν δεν υπήρχαν

και οι καρδιές

παύουν να είναι ανθρώπινες

(ξύλινο μετάξι

που καλύπτει

την αλυσίδα)

εγώ

το ομολογώ

χάνω την όποια μου ισορροπία

και τα κομμάτια μου

συνεννοούνται

να υποκρίνονται

έναν εαυτό

που δεν υπάρχει

(ριζική επίθεση εντός μου)

οι λέξεις αποκτούν αυτονομία

και ελπίζουν

αλλά η γλώσσα

τις διασχίζει

με βελόνες

(από πυρίμαχα υλικά)

όσο

εσύ

με υφαρπάζεις

και ποια ήταν η πιο στριγκλιά της έκφραση;

«εγώ δεν υπάρχω, δεν υπάρχω, δεν υπάρχω»

χωρίς να είναι θέμα τόλμης

χωρίς να είναι ζοφερή επιτήδευση

χωρίς να ζει πριν την Ανατολή

μια νύμφη προ τετελεσμένων αινιγμάτων

τον συνεπήρε η αίσθηση της μακάβριας θαλπωρής

από γεννησιμιού του

τον καταδίωκε το λεωφορείο οι αναμνήσεις του

τις έσβησε

πρόδωσε τον εαυτό του

κι ενώ διαλαλούσε την τήβεννο

αγωνιζόταν

να τη προσδέσει ως αμαρτία

για τους γονείς του

που γέννησε μες στην άμμο

φορώντας διπλή κακεντρέχεια