Skip navigation

Ένας κόσμος (συνήθως) αφιλόξενος λόγω του αδυσώπητου 2ου θερμοδυναμικού νόμου (?) της αύξησης της εντροπίας. Ένας κόσμος που παράγει κεφάλια, βλαστούς, σύννεφα και διαμάντια για να διαλυθούν κάποτε σε σκόνη. Ένας κόσμος που παράγει δειλά ηδονές μέσα σε ένα συνονθύλευμα παντοίων πόνων. Ένας κόσμος που θέλουμε να τον ζήσουμε μέχρι τέλους, καταναλώνοντας και την τελική ρανίδα ζωτικότητας (σαν τους Γνωστικούς) περιγελώντας έτσι (όσο γίνεται βέβαια…) τον χάροντα ώστε να μην πάρει παρά ένα άδειο πουκάμισο, καθώς όλο το περιεχόμενο θα έχει καταναλωθεί μέχρι εσχάτων με μανία

Advertisements

Α! τώρα που το θυμήθηκα!

 6 bloggers διαβάζουμε διηγήματα και ποιήματα μας.
 
η CandyBlue
ο Vita Mi Barouak
ο Al Barouak
ο Nuwanda
η Renton
ο Markos the gnostic
 
την Πέμπτη 20/3/08,  στις 21:00
 
στο Dasein (Σολωμού 12, Πλατεία Εξαρχείων)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ
ΟΜΑΔΑ FREEBLOGGERS
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ DIGITALRIGHTS.GR

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs
Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008
Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.
Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος…..
 

http://alepou.blogspot.com/2008/03/blogs.html

baigneuse_accroupie_s.jpg

Η Δροσιά ήταν μια κοπέλα πολύ ευαίσθητη και ταυτόχρονα απίστευτα ανεξάρτητη. Θεωρούσε ότι ήταν γεννημένη σε ένα κόσμο προβληματικό και άδικο, τόσο σε ένα γενικό επίπεδο όσο και ειδικότερα σε ό,τι αφορά τo αιώνιο ζήτημα της ισότητας των φύλων. Δεν ήταν χοντροκομμένη φεμινίστρια· δεν ήθελε να γίνει άντρας στη θέση του άντρα. Πώς να θέλει άλλωστε κάτι τέτοιο, αφού πίστευε ότι το φύλο της ήταν σαφώς ανώτερο από το άλλο, και επομένως δεν επεδίωκε κατά κανένα τρόπο να καταστείλει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του. Αρμονική στη κίνηση, με μια έμφυτη θηλυκότητα, την οποία συνήθως έκρυβε κάτω από ένα αστείο, σχεδόν παιδικό προφίλ, γοήτευε τα άρρενα, χωρίς τις περισσότερες φορές καν να το αντιλαμβάνεται.

Η επικέντρωση στον εαυτό της την έκανε να φαίνεται εγωίστρια, αλλά η πραγματικότητα ήταν πολύ διαφορετική. Συνδύαζε την αξιοπρέπεια με μια βαθιά ανάγκη να την αγαπούν και μάλιστα υπερβολικά· μια ανάγκη όμως που είχε για τα καλά πέσει σε χειμερία νάρκη, ελλείψει άξιων λόγου ερεθισμάτων.

Η Δροσιά εκτός των άλλων είχε μια ένθερμη σεξουαλικότητα, υγιή, φυσική θα έλεγα καλύτερα. Μόνο που ως θήλυ θα έπρεπε, σύμφωνα με τα κοινωνικά δεδομένα ακόμη και των προοδευτικότερων ομάδων, να την εκδηλώνει όχι με την άνεση των αρρένων. Το άρρεν, ως γνωστόν, όταν καυλώνει μπορεί να γυρίζει τα μπαράκια και να κάνει γνωριμίες της μιας νύχτας ή καλύτερα της μιας ώρας κι αυτό όχι μόνο δε φανερώνει αναισθησία αλλά απεναντίας ζωτικότητα και δύναμη. Το θήλυ, αν λόγω καύλας γνωρίσει κάποιον για να γαμηθεί κι έτσι να νιώσει από ανακούφιση από το στρες έως και ηδονή, τότε είναι στην καλύτερη περίπτωση εύκολη και στη συνηθέστερη πουτανάκι τουλάχιστον εύκολη και συνήθως πουτανάκι· τέλος πάντων μια κοπέλα που δεν έχει νόημα να την παίρνεις και πολύ στα σοβαρά. Πράγματι μια τέτοια ζωτικότητα εκλαμβάνεται από τα άρρενα ως μια αδιάπτωτη απειλή για την ηρεμία και την ασφάλεια τους. Κι ας έχουν περάσει εποχές σαν του Μπέρκλεϋ ή του Μάη του 68, και φιλοσοφίες και πρακτικές σαν του Βίλχελμ Ράιχ.

Μόνο κοπέλες σαν τη Δροσιά δεν υπολόγιζαν όλα αυτά τα κοινωνικά δεδομένα. Ήταν τόσο συνεπής με τον ψυχισμό της και τις ανάγκες της που είχε καταφέρει να χειρίζεται τη σεξουαλικότητα της με αποτελεσματικότητα και αυτάρκεια. Ικανοποιούσε τις ερωτογόνες ζώνες της όπως θα το έκανε και ένα άρρεν, το οποίο όμως θα είχε και τη σιωπηρή συγκατάθεση του περίγυρου· δηλαδή κυρίως μόνη και δευτερευόντως συνευρισκόμενη με αμοιβαία ηδονή με κάποιον που θα την είλκυε σε ένα τουλάχιστον βασικό επίπεδο σε μια ώρα ανάγκης.

Όχι ότι δεν ερωτευόταν. Αλλά σε κάθε περίπτωση είτε έμενε στη φαντασία της από ντροπή να το εκφράσει καθώς ένοιωθε ότι είχε μικρές πιθανότητες επιτυχίας και έτσι θα θιγόταν η αξιοπρέπεια της, είτε δεν έβρισκε την ένθερμη ανταπόκριση που επιθυμούσε κι έτσι το σταματούσε εν τη γενέσει, είτε την πρόδιδε ο κάποιος με τον οποίο κάτι είχε ξεκινήσει κι αυτό δημιουργούσε μέσα της τέτοια υπαναχώρηση στην εσωστρέφεια και την αυτάρκεια που θεωρούσε τις μόνιμες σχέσεις από αφελή ουτοπία έως υπέρτατη βλακεία.

Συνάντησα χτες τη Δροσιά και είχαμε τον παρακάτω διάλογο:

Δ: Πόσες φορές διάνυσες τον ίδιο δρόμο την ίδια μέρα;

Μ: Τον ίδιο δρόμο, εννοείς μια συγκεκριμένη οδό, η οποία στην ευθεία της προέκταση, μπορεί να αναφέρεται και με διαφορετικά ονόματα;

Δ: Γιατί όχι; Μπορούμε μάλιστα να θεωρήσουμε ως ευθεία προέκταση ακόμη και την απόκλιση το πολύ 11 μοιρών.

Μ: Οκ. Απ’ ότι θυμάμαι, 4,5 φορές.

Δ: όπου το μισό;

Μ: Είχα κουραστεί. Δε πήγαινε άλλο. Κι έτσι την τελευταία φορά έκανα μόνο το μισό.

Δ: Ο δρόμος που διάνυσες ήταν η πραγματικότητα Νο.9, νομίζω. Και για να περάσεις σε μια άλλη πραγματικότητα ενός άλλου αριθμού ή ακόμη και σε μια φαντασία, πρέπει να τον διαβείς καμπυλωτά, εσωτερικά, διαρθρωμένα, σε συνάρτηση με κάτι άλλο.

Μ: Σε συνάρτηση με το θάνατο… Εγώ νομίζω ότι αυτή η τρομακτική διαδρομή ήταν μες στο μυαλό μου, κι ότι με οδήγησε στη φαντασία Νο.13, τη φαντασία του θανάτου, ακολουθώντας την συμβολική αρίθμηση της ταρό…

Δ: Ώστε ήσουν σε μια φαντασία; Και τότε εγώ πώς σε παρατηρούσα; Δεν μπορεί να ήσουν μες στο μυαλό σου, γιατί τότε εγώ πού ήμουν;

Μ: Μες στο μυαλό μου κι εσύ, υποθέτω. Εγώ πάντως αν ήμουν μες στο μυαλό σου, θα ήμουν στη φαντασία Νο.6, του έρωτα, ακολουθώντας και πάλι τους συνειρμούς της ταρό…

Δ: Τι θες να πεις;

Μ:  Θα ήμουν φοβερά ερωτευμένος μαζί σου, και θα το έκανα με ένα τρόπο που θα σου ταίριαζε αφού θα ήμουν μες στο μυαλό σου.

Δ: Θα μου ταίριαζε να με παρατηρείς στα στήθη…

Μ: Μα τότε όλα μετά θα ήταν αναπόφευκτα.

Δ: Μόνο αν εγώ το ήθελα. Μην ξεχνάς πως θα ήσουν μέσα στο δικό μου μυαλό.

Μ: Αλήθεια, θα το ήθελες;

Δ: Αν επισκεπτόσουν το μυαλό μου τώρα αυτή τη στιγμή, θα έβλεπες ότι θα το ήθελα πάρα πολύ.

Μ: Θα είχε σημασία άραγε να το θέλω κι εγώ;

Δ: Μικρή για μένα, μεγάλη για σένα.

Μ: Μικρή για σένα;

Δ: Μικρή ναι, γιατί θα το θεωρούσα σαν δημιούργημα του δικού μου μυαλού.

Μ: Μπορεί να έχεις και δίκιο.

Δ: Εκτός κι αν έχεις εσύ δίκιο, κι είμ’ εγώ μες στο μυαλό σου. Ποιος ξέρει;

Μ: Ας κάνουμε ένα πείραμα.

Δ: Ναι…

Μ: Είσαι τόσο ευαίσθητη όσο νιώθω;

Δ: Και όχι μόνο

Μ: Είσαι σκληρή και βίαιη μέχρι τα άκρα;

Δ:Ναι αυτό σίγουρα.

Μ: Περίγραψε μου τα άκρα σου.

Δ: Έχω αυτοκτονήσει 3 φορές. Και τις 3 φορές πέτυχα.

Μ: Και τότε πώς είσαι μπροστά μου;

Δ: Δεν είμαι μπροστά σου. Μην ξεχνιέσαι. Είσαι μες στο μυαλό μου ή είμαι μες στο μυαλό σου.

Μ: Τότε μάλλον … εφόσον … καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Τότε μάλλον είσαι μες στο μυαλό μου.

Δ: Βγάζεις πολύ εύκολα συμπεράσματα.

Μ: Τι εννοείς;

Δ: Θυμάσαι με ακρίβεια τη ζωή σου;

Μ: Για να είμαι ειλικρινής έχω κάποια κενά.

Δ: Ένα από αυτά τα κενά ήταν πολύ σοβαρό.

Μ: Συνέβη κάτι που δεν το θυμάμαι;

Δ: Ναι… Γδύθηκα μπροστά σου. Το βλέμμα σου έδειχνε μια επιθυμία τόσο μεγάλη που έφτανε τα όρια της απόγνωσης.

Μ: Και μετά;

Δ: Και μετά κάναμε έρωτα. Είχε σκληρύνει τόσο πολύ το ωραίο αυτό πράγμα που διαθέτετε, που έμπαινε μέσα μου με ένα τρόπο που με διέλυε. Ήθελα πολύ να διαλυθώ. Και το πέτυχες. Δε γαμούσες το μουνί μου. Γαμούσες τα σωθικά μου. Με γαμούσες όλη. Πρώτη φορά επιτέλους είχα γαμηθεί όλη…

Μ: Ήσουν πραγματική;

Δ: Όσο και τώρα…

Μ:Είσαι πραγματική;

Δ: Όσο και τότε…

Μ: Μα πώς δεν το θυμάμαι;

Δ: Γιατί Μάρκο μου, εσύ δεν ήσουν ποτέ πραγματικός. Είσαι μέρος του μυαλού μου και των κυττάρων μου. Είσαι μια επιθυμία μου. Γι’ αυτό μη φοβάσαι. Δε θα με χάσεις ποτέ…

(copyright : Markos the Gnostic)

(Η εικόνα είναι από τον πίνακα Baigneuse Accroupie του William Bouguereau)

Και μια και βρήκα χρόνο για να γράψω το αγαπημένο μου ποίημα μετά από την πρόσκληση της αγαπητής μου Λούσυ…

Che fece …. il gran rifiuto  (Κ.Π.Καβάφης)
 
Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα
που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι
να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει
έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.
Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό —  εις όλην την ζωή του. 

ένα πλέγμα δύσχρηστων δυνατοτήτων

έναυσμα στις αλαζονικές παρυφές

κάθε εκείνου που αυτοαποκαλείται εαυτός

με δέρμα από ρινίσματα

καλοσύνης και δισταγμού

με την ψευδαίσθηση της παρέμβασης

ενώ όλα είναι όπως ήταν πάντα

με αγκιστρώδεις παρεκβολές

και ασυμπτωτικά ακροφύσια

στην αρχή δάκρυσε που την είδε

δεν την ήξερε

μα προσποιήθηκε

στον εαυτό του

ότι γεννήθηκε πριν απ’ αυτήν

σιώπησε αρκετά

δεν υπήρχε χρόνος κατάβασης

μόνο σπήλαια

από αλεσμένους έρωτες

ενσωματώθηκε

στην ίριδα των ματιών της

ξάπλωσε στα κύτταρα της

και κοιμήθηκε εντός της

Έρευνα για τη φύση ή για τη φύση μας;

 

Προηγείται η φύση γύρω μας ή η φύση του εαυτού μας;

Μετά την Επιστημονική Επανάσταση και τις απανωτές επιτυχίες της επιστήμης, όλοι ένιωσαν πως επιτέλους το πολυπόθητο κλειδί τόσων αιώνων είχε επιτέλους ανακαλυφθεί. Και σε ένα βαθμό βέβαια δεν είχαν άδικο.

Αλλά οι αρχές του εικοστού αιώνα έφεραν στο προσκήνιο τα πρώτα αδιέξοδα. Η Αριστοτελική αρχή της μη αντίφασης έπαψε να ισχύει, καθώς υπήρχαν οντότητες που ταυτόχρονα ήταν σωματίδια και δεν ήταν σωματίδια.

Αλλά το πιο εξωφρενικό, κάτι που υπήρχε εδώ και αιώνες ως ουσιώδες φιλοσοφικό θέμα, αν προηγείται η αντικειμενική πραγματικότητα ή ο υποκειμενικός παρατηρητής, έγειρε, για πρώτη φορά, μέσα στα επιστημονικά συμφραζόμενα, υπέρ του παρατηρητή. Η παρουσία ή όχι του παρατηρητή επηρεάζει την έκβαση των πειραμάτων μικροσκοπικής κλίμακας.

Κι έτσι να που κλείνει ο κύκλος, ή ίσως ξανα-ανοίγει πιο άγρια από πριν.

 

Γνώθι σαυτόν και γνώσεσθε τους θεούς και το σύμπαν.

 

Κι εκεί που αρχίσαμε να ελπίζουμε ότι θα γνωρίζαμε τον εαυτό μας μέσα από τον κόσμο, όπως μας πρωτο-έμαθαν οι προ-σωκρατικοί.

 

ΑΧ, βοήθεια!!!

όταν βαριέσαι τον εαυτό σου

η στιγμή είναι ιερή

συγκαταλέγεσαι

μεταξύ των τεράτων

που εγγυημένα

αυτοαναφέρονται

Περνούσε τις μέρες των διακοπών των Χριστουγέννων με ένα περίεργο αίσθημα. Δεν έβρισκε κάποιο νόημα για να χαρεί, έστω να συγκινηθεί. Χριστός; Ιησούς; Μεσσίας; Τι ήταν όλοι αυτοί; Ήταν ένα και το αυτό πρόσωπο; Έζησαν ή έζησε περί το 0, που χοντρικά αποδίδεται ως έτος γέννησης του; Ή περί το 330 μαζί με την επισημοποίηση του σχετικού δόγματος από την πρώτη οικουμενική σύνοδο; Βοηθά στην αποκρυπτογράφηση του νοήματος η ενασχόληση μας με την ιστορία αυτού του μυθικού ή πραγματικού προσώπου;

Τελικά μετά από πολλή περίσκεψη σκέφτηκε ότι όλο το νόημα βρισκόταν στην ανάγκη της διακοπής. Το συνεχές δημιουργεί ένα τρομακτικό άγχος, μια αδιάπτωτη κακουχία που θυμίζει την κατάσταση ενός κόσμου χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Η διακοπή σημαίνει παύση και μετά επανεκκίνηση, σχηματοποιώντας κατά τον καλύτερο τρόπο τη δόνηση, δηλαδή τον κυματισμό. Σιγή και δράση. Παύση και δημιουργία. Μια γέννηση. Και πριν απ’ τη γέννηση μια περίπτυξη, μια είσδυση μέσα στο απύθμενο χάος, μια ηδονή πόνου, μια κραυγή για ύπαρξη, μια στριγκλιά από γιατί που δεν θα απαντηθούν ποτέ. Και ό,τι γεννιέται θα αναλωθεί και αυτό στην ίδια κραυγή. Όντα γεννημένα για να μη ξέρουν αλλά με την ανάγκη να ξέρουν. Έτσι η υποτιθέμενη γέννηση του Ιησού γίνεται γέννηση του καθενός και τα ερωτήματα του Ιησού γίνονται ερωτήματα του καθενός.

Στη συνέχεια έπεσε στο μυαλό του μια ιδέα που φώτιζε με ένα διαφορετικό τρόπο το νόημα των Χριστουγέννων. Μήπως η ουσία του πράγματος δεν είναι η γέννηση αλλά η διαδικασία που οδηγεί δυνάμει σ αυτήν; Η περίπτυξη, η είσδυση, η ηδονή. Η ηδονή αυτή είναι πραγματική, κανείς δεν την αμφισβητεί. Περίπλοκες λειτουργίες και χημικές ουσίες σε μια μοναδική σύνδραση πετυχαίνουν να συνθέσουν την αίσθηση της ηδονής, το αλχημικό ζητούμενο, τη συνταγή της ευτυχίας. Τι κι αν μετά παρέρχεται; Τη στιγμή που υφίσταται κανείς δεν την αμφισβητεί.

Μια απέραντη διαχρονική καύλα είναι το αίτιο, και η γέννηση είναι το αποτέλεσμα. Αντιστρέφοντας τη σχέση αίτιου και αιτιατού, μπορούμε επιτέλους να νοηματοδοτήσουμε τη ζωή μας μέσω του αιτίου, της απέραντης ηδονής της ένωσης, μιας ένωσης που διατρέχει όλο το κορμί μας, όλες τις αισθήσεις μας, όλη τη ψυχική μας υπόσταση, όλη τη διανοητική μας ενέργεια.

Καθώς όλα δεν μπορούν παρά να βιωθούν συγκριτικά, η ευτυχία, η ηδονή, η ευχαρίστηση ή η δυστυχία, ο πόνος, η δυσαρέσκεια στο τώρα χαρακτηρίζονται ως τέτοια σε σχέση με τις καταστάσεις του ίδιου ατόμου στο πριν. Ακόμη και μια μικρή βελτίωση της υγείας ενός αρρώστου τον κάνει να νοιώθει ευτυχισμένος, ακόμη και αν η συνολική εικόνα του είναι δραματική. Ακόμη και μια μικρή αναποδιά στη ζωή ενός δισεκατομμυριούχου, τον κάνει προσωρινά δυστυχή, παρόλο που η παραμικρή σύγκριση με τον οποιοδήποτε κοινό θνητό θα έπρεπε να τον κάνει να ωχριά από τύψεις. Όλα αυτά είναι ενστικτώδεις ψυχικές αντιδράσεις, όσο η συνείδηση είναι ένα σπάνιο φαινόμενο στη φυλή των ανθρώπων.

Βομβαρδισμός εννοιών και πεποιθήσεων δημιουργούν ένα νέφος αντιλήψεων μες στο οποίο κολυμπά ο τυπικός άνθρωπος. Οι αντιλήψεις του ιδίως για το σεξ και τον θάνατο σπάνια απέχουν από τον μέσο όρο της εκάστοτε εποχής σε μια συγκεκριμένη γωνιά του κόσμου. Οι γυναίκες που λαχταρούν να κοιμηθούν με ένα άντρα μόνο και μόνο για την ηδονή μιας νύχτας είναι πόρνες, ενώ το αντίστοιχο στους άντρες τους κάνει περήφανους για τις δυνάμεις τους και τους καθιστά σημείο αναφοράς. Ο άνθρωπος που πεθαίνει μόνος σ ένα νοσοκομείο με μια αποκλειστική στο προσκεφάλι, καθώς είναι βάρος ακόμη και στους κοντινότερους συγγενείς του, κάνει μια βουτιά κυριολεκτικά στην απόγνωση και τη φρίκη, ενώ ο άνθρωπος που πέθαινε στην αγκαλιά των δικών του σε παλιές εποχές βυθιζόταν σιγά-σιγά σε ένα ωκεανό αποδοχής και αγάπης, ενώνοντας τη ψυχή του παντοτινά με όσους παρέμεναν για λίγο ακόμη σ αυτόν τον πλανήτη, φτιάχνοντας μια αλυσίδα που δεν τέλειωνε ποτέ…